ด้านหน้าของประตูสวรรค์เขาหนาว คือทางขึ้นเขาที่มีบันได 999 ขั้นและลานบนยอดเขา
ส่วนด้านหลังทางขวามือ คือทิศทางของหอสมบัติวิเศษและทางลงเขา
คราวนี้ พวกเขาจะข้ามป้าย [ห้ามผ่าน] ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ แล้วเดินลงเนินไป
โจวเหย่กับผิงผิงเพิ่งยืนถึงขอบบันไดทางลง ก็ชะงักไป
ด้านซ้ายของทางลาดชัน ไม่รู้ว่ามีต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ถูกหินผาที่ยื่นออกมาบังไว้บางส่วน
"ก่อนหน้านี้มีต้นไม้ตรงนี้เหรอ?"
โจวเหย่ขมวดคิ้วครุ่นคิด ส่วนผิงผิงกลับทำหน้าไม่แยแส
"เราก็ไม่เคยมาดูที่ขอบนี่ ก็นายคิดอะไรอยู่ล่ะ?"
"ต้นไม้ต้นนี้ดูมีอายุหลายปี ไม่ใช่จู่ ๆ ก็โผล่มานะ?"
ทันใดนั้นก็มีหัวโผล่มากะทันหันจากข้างหลัง แล้วพยักหน้ารัว
"ใช่ ๆ!"
?
ทั้งสองหันขวับไปพร้อมกัน ผิงผิงดีใจจนยิ้มออกมา แล้วรีบลดเสียงลง
"ผู้นำทาง?!"
เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก สวี่จิ้งเปลี่ยนชุดและใส่หน้ากากปิดบัง แม้จะยังปิดบังความหล่อเท่แบบพระเอกที่แผ่ออกมาจากภายในไม่ได้ แต่เขาก็เดินออกมาอย่างใจเย็น
"อืม เห็นยืนอยู่ตั้งนานแล้วนี่ ทำไมยังไม่ไปล่ะ?"
สวี่จิ้งชำเลืองมองไอ้หนุ่มเปียข้าง ๆ แล้วรู้สึกพอใจในใจ
ไม่ใช่รูปหลอก ถึงขั้นมีความหล่อระดับสามส่วนของเขา
ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นบุคลากรที่ยอดเยี่ยม
ไม่เลว ๆ!
โจวเหย่กับสายตาของเขาประสานกัน แล้วก็ผงกหัวเบา ๆ ในใจ
ดูท่าแล้วเจ้าของเขาว่าน-หยวนคงเป็นผู้ออกแบบกิจกรรมของเขาว่าน-หยวน...