จี๊บจ๊าบ...
สวี่จิ้งผลักกิ่งไม้ออก ก้าวลึกบ้างตื้นบ้างมุ่งหน้าไปข้างหน้า
ใคร ๆ ก็เรียกยอดเขาซ้ายที่สามว่าเขาใหญ่สูง ไม่มีชื่ออื่น รู้แต่ว่าสูงมาก
ตั้งแต่พ่อแม่เขารับช่วงต่อสถานที่ท่องเที่ยวนี้มาจนกระทั่งเขาโตขึ้น เทือกเขานี้เป็นส่วนที่ถูกพัฒนาและปรับปรุงน้อยที่สุดมาโดยตลอด
เหตุผลหนึ่งคือตัวเขาสูงชัน การพัฒนาต้องใช้เงินไม่น้อย
อีกเหตุผลคือได้ยินว่าที่นี่ไม่มีทิวทัศน์สวยงามอะไรจริง ๆ อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาสองสามีภรรยาสนใจ
สวี่จิ้งหยุดฝีเท้า ความทรงจำในหัวเลือนหาย มองไปข้างหน้า
ถ้าทายไม่ผิด ที่นี่ก็คือ [สวนเหมย] ที่ระบบบอกไว้
...
ต้นไม้คดงอสองต้นที่เปลือยเปล่า ใบเขียวก็ขึ้นหร็อมแหร็ม ดูแล้วสุดจะทนดู
ระบบยังให้ถึงครึ่งดาว นับว่าใจดีจริง ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะอยู่กับพี่ระบบมานาน ตอนนี้เขาจึงเรียกร้องสูงกว่าแต่ก่อนมาก
จุดชมวิวสภาพนี้ทำให้เขาไม่มีความอยากแม้แต่จะปรับปรุง
เปลี่ยนทิ้งไปเลยดีกว่า
พอบ่นเสร็จ เขาก็เดินต่อไปข้างหน้า
ผ่านสวนเหมยไปก็เป็นเส้นทางขึ้นเขา น้ำฝนแห้งหมดแล้ว แต่ตรงที่แสงแดดส่องไม่ถึงก็ยังก้าวเท้าลงลำบากอยู่บ้าง
ประสบการณ์สำรวจจากชาติก่อนได้ใช้ประโยชน์เสียที เขาสำรวจทางเล็กข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลางประเมินทิศขึ้นเขาที่เหมาะสมที่สุด
ทางเล็กแบบนี้ พอเดินจนสุดก็จะเป็นถนนดินหินที่เริ่มสูงชัน
แม้จะยุ่งยากสักหน่อย แต่สำหรับสวี่จิ้งแล้วก็ยังง่ายดาย
เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีน ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ปีนขึ้นมาได้
แต่เมื่อเขามาถึงหัวโค้งใหม่ ภูเขาและป่าเปิดโล่งขึ้นมา จังหวะการเคลื่อนที่ก็หยุดลงเสียที