"ยู้ฮู!!"
ความเร็วของรถโกคาร์ตตอนแรกยังค่อนข้างช้า แต่พอผ่านเนินเล็ก ๆ และโค้งสองแห่ง ความเร็วก็พุ่งขึ้นมาทันที!
ลมเขาพัดผ่านข้างหูจ้าวหมั่ง พร้อมกลิ่นหอมของต้นไม้และความชื้น
ทิวทัศน์สองข้างทางเคลื่อนผ่านหูอย่างรวดเร็ว มีนกน้อยบินขึ้นบางครั้ง เสียงร้องอันไพเราะราวกับกำลังเชียร์เขา
สุดยอด!!
สุดยอดจริงๆ!!
เขายิ่งขับยิ่งตื่นเต้น แสงสีม่วงแดงของดวงอาทิตย์ตกส่งเขาสู่เส้นทางข้างหน้า
บางทีอาจเพราะจ้าวหมั่งน้ำหนักมาก เขาแซงหน้าคนอื่นหลายคนตลอดทาง ท้ายที่สุดก็หัวเราะลั่นก่อนชนเข้ากับแถบยางกันกระแทกที่โค้ง
"เบรกด้วยสิเฮีย!"
ฟิ้ว!
"ฉันว่าแล้วนายคงทำตัวเก่งได้ไม่นาน~"
ฟิ้ว ฟิ้ว!
รถที่ถูกแซงรีบแซงกลับไปอย่างรวดเร็ว จ้าวหมั่งเกาหัว ยังคงอารมณ์ดี ยกรถขึ้นตั้งตรง แล้วขับลงเขาต่อ
แสงสีม่วงที่เหลืออยู่หายไปในที่สุด ท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม เมื่อระดับความสูงลดลง อากาศก็ค่อย ๆ อบอุ่นขึ้นอีกครั้ง
ไฟสนามสว่างขึ้น ไฟหลากสีตามจุดต่าง ๆ บนเขาก็สว่างขึ้นตาม ๆ กัน ทุกคนยิ่งขับยิ่งสนุก คึกคักกันใหญ่ ครึ่งชั่วโมงผ่านไปเร็วมาก ทุกคนก็มาถึงจุดหมายปลายทางตาม ๆ กัน
"เอ๊ะ?"
ผิงผิงมองอาคารขนาดใหญ่ข้างหน้าแล้วดึงแขนเสื้อโจวเหย่
"นั่นใช่สถานีพักรถม้าชาโบราณหรือเปล่า?"
เส้นทางลงเขาเส้นนี้กลับพามายังด้านหลังของสถานีพักรถม้าชาโบราณ
ทุกคนหันไปมองทางขวา ในหมู่แมกไม้ มองเห็นเส้นทางลงเขาอันสว่างไสวอยู่ลาง ๆ
ผิงผิงเข้าใจในทันที
จริงด้วย!
เธอก็คิดอยู่แล้ว!
ทางขึ้นภูเขาต้าหานไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะมีแค่เส้นทางเดียว!