เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางเมฆา ภาพตรงหน้าก็ถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลนทันที
ระยะการมองเห็นเหลือเพียงหนึ่งเมตรกว่า แต่โชคดีที่สองข้างทางมีราวไม้แข็งแรงคอยพยุงไว้ สิ่งนี้ช่วยให้ทุกคนผ่อนคลายลงบ้าง
โจวเหย่ ผิงผิง และสวี่จิ้ง ทั้งสามเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ
สวี่จิ้งแสดงบท "มนุษย์ล่องหน" ได้สมบูรณ์แบบ ยกเว้นเวลาถูกคิวถึง เขาจะไม่มีทางพูดขึ้นเองเด็ดขาด
ผิงผิงมองทางข้างหน้าไม่ค่อยชัด จึงถูกโจวเหย่ป้องกันไว้ด้านหลัง สวี่จิ้งยิ้มพลางเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีฝ่ามือหนึ่งตบลงมากะทันหัน
ตกใจจนเขาร้องลั่นออกมา
"ชู่ว!! ฉันเอง!!"
"ช่างภาพส่วนตัวของนายไง!"
คางสามชั้นของเจ้าอ้วนขยับขยายเข้ามาใกล้หน้าสวี่จิ้ง เขาโมโหจนตีกลับไปฉาดหนึ่ง
"นายจะทำให้ฉันตกใจตายรึไง! ไม่ส่งเสียงไม่ส่งภาษาจะทำอะไรของนายเนี่ย?!"
เจ้าอ้วนรับฝ่ามือนั้นไปเต็ม ๆ เกาหัวแล้วยิ้มแหย ๆ
"ฉันก็แค่เห็นพวกนายเดินเครียดเกินไป เลยอยากมาเล่นให้ผ่อนคลายหน่อยน่ะ..."
ด้านหน้า โจวเหย่กับผิงผิงหันกลับมามองด้วยสายตาเดือดดาล
เดิมทีระหว่างเดินบนทางที่มองไม่เห็นนี้ พวกเขาก็เดากันไปแล้วว่า ด้วยนิสัยของสวี่จิ้ง จะมีอะไรโผล่มาหลอกเอาดื้อ ๆ หรือเปล่า
คิดไม่ถึงว่า สวี่จิ้งไม่ทำให้พวกเขาตกใจ แต่เป็นคนของเราเองนี่แหละที่ทำให้ตกใจ
"พวกนายมาเร็วจัง?"
เจ้าอ้วนโบกมือปัด
"ฉันเห็นพวกนายอยู่ข้างหน้า ก็เลยเร่งความเร็วขึ้นนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะเป็นท่านสวี่จริง ๆ!"
สวี่จิ้งเอานิ้วชี้แตะปาก
"อย่าเรียกว่าท่านสวี่ เรียกพี่จิ้ง หรือเรียกผู้นำทางเหมือนเดิม"