ต่างจากกลิ่นหอมของต้นไม้และหญ้าสีเขียวภายนอก อาคารหลังนี้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาก็แผ่กลิ่นคอนกรีตเย็นเยียบออกมา
ผังภายในอาคารไม่ธรรมดา พวกเขาเดินได้ไม่กี่เมตรก็มาถึงทางแยก
แบ่งเป็นทางเดินตรงไปกับทางลงไปสองช่อง
?
ลงไป?
สวี่จิ้งไม่ลังเล พาทุกคนเดินลงไปตามทางเดิน
คอนกรีตสีเข้มค่อย ๆ ฉาบด้วยประกายโลหะ โคมไฟติดผนังแสงสลัวสีเหลืองดวงแล้วดวงเล่าสว่างขึ้นตามเสียงฝีเท้าของผู้คน นำไปสู่ปลายทางที่มืดมิด
ความคิดบ้า ๆ หนึ่งผุดขึ้นในใจของทุกคนทันที
[ก้นทะเลสาบนางฟ้า]
……
ที่นี่ จะไม่ใช่ที่ที่จะพาทุกคนไปยังก้นทะเลสาบนางฟ้าจริง ๆ หรอกนะ?
เมื่อกี้ท่านผู้นำทางพูดอะไรนะ?
ก้นทะเลสาบมีอะไรนะ?
โบราณสถาน? หมู่บ้านโบราณ? โบราณ… คนตาย?
บ้าเอ๊ย!
ความรู้สึกสยองเบา ๆ ยังไม่ทันก่อตัวในตัวทุกคน เสียงหัวเราะคิกคักและเสียงพูดคุยก็ดังมาจากปลายทาง
ผิงผิงเพิ่งนึกขึ้นได้ช้า ๆ
ก่อนหน้าพวกเขา ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งมาถึงแล้ว
คนพวกนั้นอยู่ข้างหน้า?
เดินถึงปลายทาง หักโค้ง แสงสลัวสว่างวาบ!
“ฉะ… ฉิบ……”
ภายในโถงวงแหวนขนาดใหญ่ กระจกใสสูงจรดเพดานล้อมรอบ
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ระลอกคลื่นสีเขียวกระเพื่อมไหว คลื่นน้ำใสกระจ่างสาดส่องไปทั่วพื้นที่
ความเย็นสดชื่นแผ่กระจายในพื้นที่กว้างใหญ่ ทำให้นักท่องเที่ยวทุกคนเหมือนถูกวางไว้ในห้วงท้องทะเลที่ราวกับภาพฝัน หรือในห้วงนิมิตของเทพเจ้า
นอกกำแพงกระจก น้ำในทะเลสาบใสสะอาด มองเห็นแม้กระทั่งปลาที่ว่ายอยู่ห่างออกไป 10 เมตร พวกปลาน้อยใหญ่ ลอยตัวสบายอารมณ์ แกว่งหาง พัดครีบ ราวกับกำลังยั่วเย้านักท่องเที่ยว แหวกว่ายไปมาแนบกระจก