"โอ้?"
เลขาธิการเสิ่นนั่งยอง ๆ ดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืนมองไปไกล
"ตรงนั้นสีชมพูเชียว! ไป! เร็วเข้า ไปดูกัน!"
เขาหัวเราะฮิฮิอย่างโง่เขลา ไม่เสแสร้งทำเป็นผู้นำอีกต่อไป ลากเลขาหลี่เดินข้ามสะพานมุ่งไปข้างหน้า
ป้ายไม้ป้ายเดียวกัน คนมองกลับมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป
โจวพั่วกับพวกเหลือบมองแวบเดียวก็เลิกสนใจทันที ขนาดบทความสมัยใหม่พวกเขายังขี้เกียจอ่าน ไม่ต้องพูดถึงการเข้าใจตัวหนังสือโบราณเลย
เจ้าอ้วนจู้โส่วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แค่เห็นอะไรพิเศษก็ถ่ายรูปรัวไม่หยุด
อย่าถาม!
เขาคือผู้บุกเบิก!
ประสบการณ์บอกเขา! สิ่งที่ท่านผู้นำทางทำ! ล้วนมีความหมายลึกซึ้ง!
ถ่ายไว้ก็พอ!
ผิงผิงไม่ได้โง่เขลาอย่างเขา ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยที่มีความคิดรอบคอบ หลังจากนางสังเกตป้ายไม้อย่างละเอียดแล้ว ก็รีบคัดลอกลงสมุดเล่มเล็กของตนทันที จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเจ้าอ้วน
"ข้ารู้สึกว่านี่น่าจะเป็น... ท่อนแรกของบทกวีบทหนึ่ง! ต่อจากนี้... อาจจะมีอีก!"
นางโบกมือ เดินคล่องแคล่วไปข้างหน้า
"ตามข้ามา!"
นอกจากพวกเขาแล้ว พวกนักตกปลาเห็นป้ายไม้ก็เบ้ปาก พี่ช่างก่อสร้างเดินตามดูแลเนี่ยวเนี่ยวไม่ห่าง แทบไม่ได้สังเกตเห็นป้ายเลย
ส่วนจิตรกรน้อยกลับครุ่นคิด เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปป้ายไม้
"ไป เราเดินต่อไปข้างหน้ากัน"
เขารุกก่อน พี่สาวผมแดงก็ดีใจ รีบเดินตามเขาไปข้างหน้าทันที
ออกจากสะพานไม้ เดินเลียบไปตามลำธารเล็ก ๆ ที่เป็นประกายระยิบระยับ เดินไปไม่ถึงร้อยเมตร ก็เห็นป่าดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งอวลไปด้วยมนต์เสน่ห์
"เฮ้ย!"
เสิ่นจวงหยิบมือถือออกมา แววตาตื่นเต้น
"นี่มันปลายเดือนพฤษภาคมแล้วนะ! ยังมีดอกท้ออีก!"