เสียงขลุ่ยหงส์พลิ้วไหว แสงประทีปดั่งหยกส่องสว่างหมุนวน
โคมปลายักษ์ที่คนสองคนแบกอยู่ พอร่อนลงพื้น ใต้ท้องปลาก็มีคนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน
“มาช่วยกัน!”
“ฉันช่วยเอง!”
ชาวบ้านหมิงเยวี่ยจ้ายยิ้มแย้มเดินเข้าไปรับ พวกเขาช่วยกันยกโคมปลาขึ้น
ดูเหมือนโคมนั้นจะทำจากวัสดุกันน้ำได้ พอขึ้นมาจากน้ำ แค่สะบัดไม่กี่ที ก็แห้งสนิท
หัวปลาสีแดงทอง ดวงตาโตกลมเป็นประกาย ครีบปลาชี้เชิดสูง ฮึกเหิมทะมัดทะแมงตกลงกลางฝูงชน จ้องเขม็งไปยัง... โคมม้วนด้านหน้า!
หญิงสาวผู้นำยิ้มเจ้าเล่ห์
“อยากได้เหรอ? ก็ต้องดูพวกนายแล้วล่ะ!”
เธอพาคณะนักเต้นในชุดหรูหราที่บ้างถือ บ้างยกโคมม้วนวิ่งแหวกฝูงชนออกไปข้างหน้า
เจ้าโคมปลาอ้วนพีตัวนั้นสั่นระริก แน่นอนว่าไม่ยอมปล่อยมันไป
ผู้คนช่วยกันดันมันเหมือนกับคลื่นที่ซ้อนทับกัน โน้มนำตามมัน แล้วไหลเข้าไปในฝูงชน
ระบำมัจฉามังกร
“อย่าให้พวกเธอหนีไปได้!”
มีคนตะโกนขึ้นมาพร้อมหัวเราะ “มา ทุกคนช่วยกันหน่อย ส่งเจ้าโคมปลาใหญ่ไปโน่น!”
ฟึ่บ!
ผ่าง!
ฟึ่บฟั่บ!
โคมปลากระโจนขึ้นฝั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งปากยาว ปากสั้น อ้วนพี หรือยาวเรียว
โคมปลาใหญ่สารพัดรูปแบบแทรกซึมเข้าไปในฝูงชน ผู้คนก็ไม่รำคาญ พากันไหลตามไปตามแรงส่ง ใช้โอกาสดันพวกมันไปอีกแรง
ส่วนเหล่านักเต้นสาวตรงหน้างดงาม พวกเธอกระโดดโลดเต้น หยอกล้อกัน เดินผ่านฝูงชนพลางโยนลูกบอลขึ้นฟ้าอย่างคล่องแคล่ว สลับรับ-ส่งในอ้อมแขน อวดท่วงท่าระบำที่ชดช้อย
บรรดานักตกปลาที่ซ่อนตัวในฝูงชนก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป พวกเขาหัวเราะร่า ตะเกียกตะกายฝ่าฝูงชนมาจากข้างหลัง แล้วลูบก้นปลาหนังใหญ่เข้าอย่างแรง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ คราวหน้าจะตกแกแน่!”
“งามแท้!”
โคมปลาไหลเข้าสู่ฝูงชน นักท่องเที่ยวต่างพากันเดินตามโคมปลาไปตามธรรมชาติ
ตึก ตึก ตึง ตึงตึง...
ตามการเคลื่อนไปของฝูงชนที่อึกทึก ตะเกียงถูกจุดขึ้นทีละดวง สองฟากทะเลสาบ ริมราวบันได ใต้กิ่งไม้
โคมไฟนับไม่ถ้วน ปลาตัวน้อย ป้ายอธิษฐานแขวนไหวตามสายลมทะเลสาบ