พิธีฉลองจบลง เขตว่าน-หยวนปิดให้บริการสองวันเพื่อพักฟื้น
เช้าตรู่ นอกจากพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูสองสามคนที่ยังอยู่เวร พนักงานทุกคนต่างหลับสนิทอยู่ในความฝันอันแสนสบาย
มีเพียง รปภ. ที่ยังยืนหยัดอยู่ที่ตำแหน่ง แต่เพราะประกาศปิดสวนไว้แล้ว ทุกคนเลยว่างงาน กอดมือถือเมาท์กัน
“ก็เลยบอกว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้แกไม่ได้เห็น! ตอนนักท่องเที่ยวกลับกัน ปากก็ยังพึมพำกลอนอยู่เลย น้ำในแม่น้ำฮวงโหมาแต่ไหนไรนั่นน่ะ เหมือนคนบ้า... นั่นใครน่ะ?”
รปภ. หนึ่งหยุดไม้กวาดที่โบกไปมา ลุกขึ้นมองไปไกล
ร่างหนึ่งก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาจากไกลจนใกล้
“ลุง! เราปิดให้บริการแล้ววันนี้ ไม่รับแขกนะ กลับไปเถอะครับ~”
รปภ. คนอื่นๆ ก็หันมามองด้วย
ลุงแก่มาอยู่ตรงหน้าในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
ชุดนักพรตสีน้ำเงินม่วง มีหนวดเคราสีเทาขาว เป้ผ้าสีเทาที่สะพายอยู่ด้านหลังมีวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายื่นออกมา
นักพรตอีกแล้ว?
เหล่า รปภ. มองหน้ากัน เมื่อวานก็ได้ยินว่าทีมรักษาความปลอดภัยเจอนักพรตที่ทะเลสาบนางฟ้า ได้ยินว่าคนนั้นยังพยายามจะหาลูกค้าในเขตอุทยานด้วย แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกก่อน รปภ. จะมาถึง
ยังไงล่ะ?
นี่พวกเขามองเห็นโอกาสทางธุรกิจเหรอ?
ตั้งใจจะมาทำธุรกิจระยะยาวที่นี่?
รปภ. หนึ่งขมวดคิ้ว รปภ. สองแอบมองอยู่ครู่หนึ่ง ถอยหลังไปสองก้าวแล้วหยิบมือถือออกมา
“ลุง บอกว่าเราปิดให้บริการแล้ววันนี้ไง ท่านจะมาที่นี่ทำไมอีก?”
นักพรตเต๋าเงยหน้ามองป้ายเหนือประตูใหญ่
[เขตท่องเที่ยวระดับ 4A เขตว่าน-หยวน]
ตอนลงจากเขามันยังเป็นเนินดินรกร้างๆ อยู่เลยนะ กว่าจะกลับถึงนี่มันติดตั้งประตูใหญ่แล้วเนี่ยนะ?
“อาตมาเป็นคนที่นี่”
“ที่บ้าน?”
รปภ. หนึ่งพยายามอดทน
“รัศมีหลายร้อยกิโลเมตรนี้เป็นของเขตท่องเที่ยวเขาว่าน-หยวนทั้งนั้นแหละ บ้านท่านไม่อยู่แถวนี้ จำผิดหรือเปล่า?”