เขาว่าน-หยวนโด่งดังเป็นพลุแตกอยู่แล้ว
รอบนี้ก็แค่ยิ่งดังกว่าเดิมเท่านั้น
จูหงกับฉางหูขึ้นเครื่องบินกลับซ่างจิงตั้งแต่เช้าตรู่ พอมาถึงหน้าประตูสถาบันวัฒนธรรมแห่งชาติ ก็พบกับเจ้าหน้าที่จากแผนกต่าง ๆ ที่ปกติไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน
ทุกคนยืนอยู่หน้าตึก ปรบมือเปาะแปะใส่ทั้งคู่
ให้ตรงกว่านี้ เสียงปรบมือนี้มอบให้จูหง
"วันนี้ช่างสุขใจอะไรเช่นนี้นะ! หัวหน้าจู!"
"สุดยอดไปเลย! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พวกเราซาบซึ้งในฝ่ายกวีนิพนธ์ของนายอย่างสุดหัวใจ!"
"ในยุคปัจจุบันเนี่ย! ไม่มีใครคาดคิดเลย ว่าจะมีบทกวีที่เปี่ยมพรสวรรค์ขนาดนี้ออกมาอีก!"
"ลูกทีมของนาย แล้วก็คนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง รออยู่ในแผนกนายกันหมดแล้ว"
"มีหลายคนอยากถามนายเยอะเลย!"
ฉางหูหัวเราะร่าเริงอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าตัวเองถูกชมด้วย
"เร็วเข้า เร็วเข้า! เราไปกันเถอะ!"
จูหงเหลือบตามองเขา ไม่ขยับ
ผลคือถูกฉางหูตบไหล่ป้าบ พลางทำตาเขียวใส่!
"มองอะไร! ฉันไปไม่ได้เหรอ! เราเป็นถึงสหายที่เคยเห็นมังกรแท้มาด้วยกันนะ! ระวังฉันต่อยแกนะ!"
"……ไปก็ได้!"
ฉางหูเดินตามหลังส่งเสียงเอะอะโวยวาย
"แกให้นายไป! ฉันก็จะต่อยแกเหมือนกัน!"
ที่สถาบันวัฒนธรรมแห่งชาติมีกลุ่มคนใหญ่มารออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อจูหงทั้งสองคนเห็นว่าผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการก็อยู่ด้วย ก็รีบเก็บรอยยิ้มทันที
"ผู้อำนวยการโจว! รองผู้อำนวยการฉู่! ทำไมท่านทั้งสองถึงมีเวลามาด้วยล่ะครับ?"
ผู้อำนวยการสองคนอ้วนคนผอมคน ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงนั้น ดั่งเทพเจ้า
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!" ผอ.โจวร่างผอมสูงพูดพลางหัวเราะ "วงการกวีพวกนายได้อัจฉริยะมาแล้ว! พวกเราก็เลยมาแสดงความยินดี!"