ในลานบ้านเล็ก ๆ ที่ดูเรียบง่ายแฝงความหรูหรา กลิ่นหอมของน้ำชาลอยคลุ้ง
ด้านนอกลานบ้าน ชายฉกรรจ์ในชุดสูทหลายคนยืนตรงเงียบ ๆ รอบนอกมีองครักษ์ชุดดำยืนเรียงรายทั้งเปิดเผยและซ่อนตัว
“……คือว่า อาจารย์ทั้งหลายต่างก็บอกว่า… เขตท่องเที่ยวนั่นน่ะเหรอ มีคุณค่าทางวัฒนธรรมมากเลยหรือ?”
ชายที่นั่งตรงตำแหน่งหัวโต๊ะหัวเราะร่วน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ แค่นั่งตรงนั้นก็แผ่แรงกดดันอ่อน ๆ ออกมา
“ช่วงนี้ฉันได้ยินชื่อเสียงของเขตท่องเที่ยวนั่นบ่อยทีเดียว เจ้าหน้าที่เสี่ยวจางจากสำนักมรดกทางวัฒนธรรมก็เคยพูดถึงเมื่อไม่นานมานี้ ว่าพบโบราณสถานใต้น้ำแห่งใหม่ แต่ช่วงนี้ก็เงียบไปอีกแล้ว”
เขาใช้นิ้วลูบขอบถ้วยชา เงยหน้ามองกลุ่มคนตรงข้าม
“ทุกคนคิดว่า ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?”
พวกจิ้งจอกเฒ่าต่างครุ่นคิดไปมา ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ไม่มีใครยอมพูดเป็นคนแรก
มีเพียงชายหนุ่มที่ดูเด็กกว่าคนอื่นมากคนหนึ่งที่ยิ้มแล้วทำลายความเงียบ
“ผมได้ยินว่าเขตท่องเที่ยวนั่นเป็นผลงานของคนหนุ่มสาวคนหนึ่ง สามารถเปลี่ยนที่รกร้างให้กลายเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ในเวลาสั้น ๆ เป็นความกล้าหาญที่น่าชื่นชม และมีศักยภาพมาก”
เขาหยุดไปชั่วครู่ มองสีหน้าของผู้นำ แล้วพูดต่อ
“ในเมื่ออาจารย์จากกรมวัฒนธรรมชื่นชมเขามาก แสดงว่าเขตท่องเที่ยวแห่งนั้นก็มีคุณค่าในการเผยแพร่วัฒนธรรมอยู่บ้าง นี่เป็นภาพลักษณ์ใหม่ของการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของประเทศเราในปัจจุบัน ควรให้การสนับสนุน”
ชายสูงอายุที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยปากช้า ๆ
“หมู่บ้านในเขตท่องเที่ยวนั่นกับโบราณสถานใต้น้ำ ดูไม่ธรรมดาเลย ไม่ต้องไปตรวจสอบอีกหน่อยหรือ?”