นักท่องเที่ยวที่มึนงงไม่ได้อยู่ในเขตทิวทัศน์นานนัก เมื่อพวกเขาออกมาแล้ว ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว
คนที่อยากไปหมู่บ้านหมิงเยวี่ยจ้ายก็ตามเรือของลุงเซวียไป แต่ก็มีคนที่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจตามสวี่จิ้งออกไป
ภายในเขาว่าน-หยวน ภูเขาห้าลูกแยกขาดจากกัน ทุกคนจะออกไปได้ก็ต้องใช้สะพานยาว อ้อมภูเขาลูกใหญ่ตรงกลางเพื่อออกจากเขตอุทยาน
ตลอดทาง ทุกคนมึนงง โดยเฉพาะจู้โส่ว ตั้งแต่เห็นเงาร่างนั้น ก็เหมือนเสียวิญญาณ ไม่ถ่ายคลิปต่อ ไม่กระตือรือร้นแล้ว มองผู้นำทางอย่างจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
คนผู้นี้...
แน่ใจนะว่าเป็นผู้ดูแลเขตทิวทัศน์จริง ๆ?
ที่นี่ก็แน่ใจนะว่าเป็นเขตทิวทัศน์จริง ๆ?
ตำนานพวกนั้นก็แน่ใจนะว่าคงเป็นแค่กลยุทธ์เรียกลูกค้าจริง ๆ?
ถ้าทุกอย่างถูกต้อง... ที่เขาเห็น... จะเป็นภาพหลอนหรือ?
เหล้าเป็นของเจ้าของศาลาที่ดื่ม ไม่ใช่เขาดื่มสักหน่อย... ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนดื่มเหล้า?
แต่ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เห็นเงาร่าง
ยังมีอีกหลายคนที่เม้มปากแน่น สีหน้าประหลาด
ถ้าเดาไม่ผิด พวกเขาเห็นเข้าจริง ๆ!
ชาวบ้านในตำนานที่ถูกน้ำท่วมอยู่ใต้ทะเลสาบ...
แต่พวกนั้นไม่ได้เป็นผีน้ำน่ากลัวอย่างที่พวกเขาคิด
แต่เป็นคนจริง ๆ หน้าแดงเลือดฝาด ไม่เห็นทะเลสาบอยู่ในสายตา!
แม้แต่ท่าทางและสีหน้าของพวกเขาก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป!
มีคนนึกถึงที่ผู้นำทางพูดในประกาศโดยไม่รู้ตัวว่า[นักวิจัยที่ถูกดึงดูดให้จากไปและหายตัวไป]
แม่... จะทำยังไง?
พวกเขารู้สึกตอนนี้ก็แค่...
ตื่นเต้นมาก! ประหม่ามาก! เร้าใจมาก! กลัวมาก!
นี่คือสันดานของมนุษย์งั้นหรือ?
รู้ว่ามีเสืออยู่ในภูเขา แต่ก็ยังจะเดินเข้าภูเขาเสือ?
จู้โส่วมองไปข้างหน้า ผิงผิงที่เดินเบา ๆ หัวเราะสดใส เขากัดฟัน เร่งฝีเท้าตามไป