[สุดยอด!!!]
ผิงผิงชูดอกไม้ ในใจตื่นเต้นดั่งฟ้าร้องแต่สีหน้าเรียบเฉยดั่งผืนน้ำนิ่ง ค่อยๆ เดินไปตรงหน้าราชาวานร
ช่อดอกไม้สีชมพู เหลือง ขาว แดง ม่วง หลากสีสันหลายรูปแบบ บานสะพรั่งเต็มช่อ ถูกยื่นให้แก่ราชาวานร
ดวงตาที่ร้อนรนมองมาที่ผิงผิง ค่อยๆ สงบลง จากนั้นเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนมนุษย์
จู้โส่วไม่สงสัยเลยว่าชั่วขณะต่อไป ราชาวานรอาจอ้าปาก แล้วเปล่งเสียงทุ้มต่ำแบบผู้ชาย พูดว่า
[เจ้ามาแล้ว… ลูกของข้า…]
อี๋! ให้ตายสิ!
เขาตบหน้าตัวเองแรง ๆ หนึ่งฉาด ถึงจะถ่ายต่อได้
โชคดีที่ราชาวานรไม่ได้พูด มันมองผิงผิงอย่างลึกซึ้ง แล้วลุกขึ้นถือกระบองยาว อุ้มช่อดอกไม้ กายทั้งหมดค่อย ๆ ยืดตรง…
โอ๊ก!
เจี๊ยก ๆ ๆ !!
อ๊วบ ๆ !!
ไม่รู้เมื่อไหร่ พวกลิงที่หลบฝนอยู่หลังม่านน้ำ พุ่งตัวออกมาหมด ยืนบนแอ่งน้ำ บนโขดหิน บนยอดไม้ป่า ในพุ่มดอกไม้ ชูแขนทั้งสองขึ้น ส่งเสียงร้องกึกก้อง
เหมือนกำลังถวายความเคารพแด่ราชาของมัน!
คราวนี้ผิงผิงไม่ลังเล รีบก้าวขาตามไปทันที เจ้าอ้วนก็คว้าโอกาส กระโดดพรวดเดียวมาอยู่หน้าสุดของกลุ่มคน ตามราชาวานรกับผิงผิงไปข้างหน้า
โจวพั่วยังตกใจที่เด็กสาวคนนั้นรวบรวมดอกไม้ทั้ง 12 ชนิดได้จริง ๆ ก็ถูกจ้าวเยียนหรานจับมือลากเดินเร็ว ๆ ไปข้างหน้าแล้ว
เธอมือซ้ายหนึ่งคน มือขวาหนึ่งคน เพื่อนสมัยเด็กเดินตามหลังน้ำตาท่วมหน้า
“เร็วเข้า! โอกาสดีนะ!”
พวกนักท่องเที่ยวด้านหลังก็ได้สติในที่สุด รีบขยับเท้า ฝ่าสายฝนที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นกระแทกพื้นเป็นละอองน้ำ ตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ใกล้แล้ว!
ในที่สุดพวกเขาก็จะได้ขึ้นไปบนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ในวันที่ “เหมาะสมแก่การขึ้นสู่ยอด” แล้ว