ฉินฉางหลินกับลูกพี่ลูกน้องนั่งดื่มชาและคุยกันอยู่ในห้องทำงานของเขา
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หวังหมิงหย่วนเหลือบมองเวลา ก่อนลุกขึ้นพูดว่า “สายแล้ว ไป! ไปดื่มเหล้ากัน!”
จากนั้นเขาก็พาฉินฉางหลินออกจากหน่วยตรวจการ เดินผ่านตรอกสองสาย
ไปยังร้านเหล้าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตรงหัวมุม
ร้านนี้ดูธรรมดา แต่สะอาดสะอ้านดี ครอบครัวเจ้าของร้านทั้ง 4 คนกำลังง่วนอยู่กับงาน
ได้ยินว่าพวกเขาเป็นญาติห่าง ๆ กับพ่อครัวหลวงสมัยราชวงศ์ก่อน จึงได้เรียนเคล็ดลับทำอาหารมาหลายอย่าง ของพะโล้จึงรสชาติต้นตำรับ
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าร้าน ชายวัยสามสิบกว่า ๆ ก็เดินมาต้อนรับ “หัวหน้าหวังมาแล้วหรือครับ? เอาเหมือนเดิมไหม?”
หวังเหวินหย่วนโบกมือ “วันนี้ฉันเลี้ยงลูกพี่ลูกน้อง เพิ่มกับข้าวจานเด็ดมา 2 อย่าง”
“ได้เลยครับ! เชิญหัวหน้าหวังไปนั่งห้องส่วนตัวก่อน ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้”
พอชายคนนั้นเดินไป หวังเหวินหย่วนก็รินชาให้ฉินฉางหลินด้วยตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาอดหัวเราะไม่ได้ “ฉางหลิน โดนซ้อมมาครั้งหนึ่ง เปลี่ยนไปจริง ๆ ด้วยนะ
เมื่อก่อนนายเอาแต่บอกว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้สกปรก ไม่เคยยอมเข้ามา ตอนนี้ไม่รังเกียจแล้วหรือ?”
มือฉินฉางหลินสั่นเล็กน้อย ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ “ลูกพี่ลูกน้อง สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วนี่
เมื่อก่อนบ้านฉันมีเงิน ฉันเป็นคุณชายใหญ่ ตอนนี้ทรัพย์สินครอบครัวไม่เหลือแล้ว ฉันก็คิดตกแล้วเหมือนกัน
ต่อไปถ้าหาเมียไม่ได้จริง ๆ ก็ให้ไห่ถังเป็นเมียเอก เสี่ยวซิ่วเป็นเมียน้อย
มีลูกชายสัก 7-8 คน สืบสกุลฉินต่อไป แบบนี้ก็ถือว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว”