บริเวณป่าละเมาะเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวง อยู่ไม่ไกลจากตลาดมืด
จ้าวเทียนหมิง ผู้กำกับสถานีตำรวจเขต กำลังจับตาดูหน่วยสารวัตรทหารที่พันตรีทาคาฮาชินำมาค้นหา
พวกทหารญี่ปุ่นกลุ่มนั้นชำนาญงานจริง ๆ เคลื่อนไหวรวดเร็ว ตามรอยเท้าและกลิ่นไปได้ไม่นานก็ไล่ตามคนเข้าไปในป่า
จ้าวเทียนหมิงดีใจ รีบพาคนของตนถือไฟฉายตามสุนัขพันธุ์ใหญ่หลายตัวเข้าไป
วิ่งไปได้สักพัก จู่ ๆ ก็เห็นก้อนดำ ๆ อยู่ข้างหน้า ดูเหมือนเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น
ทาคาฮาชิก็ดีใจเช่นกัน เขาพูดว่า “สงสัยจะเจอเบาะแสแล้ว!” ยังพูดไม่ทันขาดคำ
สุนัขตัวใหญ่ก็พุ่งเข้าไปกัดเสื้อผ้าชิ้นนั้น แล้วสะบัดไปมา
ทันใดนั้นก็มีเสียง “ฟุ่บ!”
ผงก้อนหนึ่งระเบิดฟุ้งขึ้นมา กลิ่นฉุนรุนแรงแสบจมูกจนทุกคนลืมตาไม่ขึ้น!
ผงพริกป่นผสมพริกไทยป่นฟุ้งกระแทกใส่เต็มหน้า
ทาคาฮาชิกับสารวัตรทหารหลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ ไอจนแทบขาดใจ
น้ำตากับน้ำมูกไหลพราก พวกเขาต่างกุมหน้าแล้วทรุดนั่งลงกับพื้น ราวกับเพิ่งเสียพ่อไป
ทาคาฮาชิตั้งสติได้เร็ว รีบใช้แขนเสื้อปิดปากกับจมูก วิ่งไปด่าไปว่า “บากะยาโร! บากะยาโร! รีบหาน้ำมา เอาน้ำมาเร็ว!”
แต่ด่าไปก็ไม่มีประโยชน์ สุนัขหลายตัวก็โดนผงเข้าไปเหมือนกัน จามไม่หยุด จมูกใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง ดมอะไรไม่ออกเลย
จ้าวเทียนหมิงอยู่ใกล้ที่สุด จึงโดนหนักที่สุด น้ำตาไหลพราก ส่วนลูกน้องที่อยู่ข้างหลังและไม่ได้โดนผง รีบคว้ากระติกน้ำออกมา ใช้น้ำล้างตากับหน้าให้จ้าวเทียนหมิงอย่างรวดเร็ว กว่าจะทุเลาก็ผ่านไปพักใหญ่
เวลานี้พันตรีทาคาฮาชิก็ฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว! “เบาะแสขาดสะบั้นแล้ว บากะยาโรจริง ๆ!”