ภายในหน่วยตรวจการทางเหนือของเมืองหลวง
หวังเหวินหย่วน ลูกพี่ลูกน้องของฉินฉางหลิน กำลังจิบชาไปพลางเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังไปพลาง
“ตอนนี้ภรรยาของเซโตนี พ่อค้าชาวอิตาลีผู้ร่ำรวย กับสาวใช้สองคนบาดเจ็บสาหัส กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล!
แต่พวกโจรไม่ได้ฆ่าล้างบางแล้วค่อยหนีไป ตอนนั้นพอได้ยินเสียงปืน หน่วยลาดตระเวนของกองสารวัตรทหารก็รีบรุดไปถึง!
ใครจะคิดว่าโจรพวกนั้นจะเก่งขนาดนี้ กล้าถึงขั้นยิงต่อสู้กับกองสารวัตรทหารตรง ๆ
แถมยังฆ่าพวกทหารญี่ปุ่นในกองสารวัตรทหารไปอีกแปดคน ก่อนจะหนีหายไป
ฉันนับถือพวกมันจริง ๆ หนีไปได้ต่อหน้าต่อตากองสารวัตรทหารกับตำรวจที่ตามไปถึง เก่งชะมัด!
ตอนนี้เราได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้เริ่มตรวจค้นบ้านทุกหลังในตรอกอีกแล้ว!
แต่ก็ไม่ได้อะไร บ้านแถว ๆ บ้านพ่อค้าคนนั้นล้วนเป็นตระกูลผู้มีหน้ามีตา
เราไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แค่ถามไปเรื่อยก็ไม่ได้เรื่อง แถมยังไม่เจอพยานคนอื่นด้วย!
ต่อให้มีพยานจริง ๆ ก็คงไม่กล้าพูด สุดท้ายก็คงเหมือนคราวก่อน เรื่องเงียบหายไปเอง!”
หวังเหวินหย่วนจิบชาอีกอึกเพื่อให้ชุ่มคอ แล้วเหลือบมองฉินฉางหลิน ลูกพี่ลูกน้องที่นั่งทำตัวสบาย ๆ อยู่ตรงหน้า
เขายิ้มพลางหยอก “ไอ้หนู มาหาฉันทุกวัน พอฉันดื่มชาหมดถ้วย นายก็จะกลับแล้วใช่ไหม! เดี๋ยวฉันกลับบ้านไปกินอะไรง่าย ๆ แล้วต้องออกไปตรวจการต่อ” พูดจบก็ยกชาขึ้นจิบอีกอึก!