ฉินฉางหลินยืนอยู่หน้าประตูลานสี่ประสานเลขที่ 95
เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลี่ว์ซู่ฉินกำลังพยุงกำแพงไอจนหอบหนัก
เขาอดมองอีกสองครั้งไม่ได้ พูดตามตรง พี่สะใภ้ซู่ฉินเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในบรรดาภรรยาน้อยในลานสี่ประสานแล้ว
ถ้านางไม่ตายเร็ว เหอชิงชิงก็คงไม่คิดถึงป้าสะใภ้ใหญ่หรอก!
สายตาที่เขามองนางซ้ำด้วยความสงสัยและห่วงใยนั้นไม่ได้ปิดบังไว้ หยางรุ่ยหัวที่อยู่ข้าง ๆ จึงสังเกตเห็น
“น้องฉางหลิน มองอะไรอยู่หรือ?” หยางรุ่ยหัวถามพลางยิ้ม
ฉินฉางหลินได้สติแล้วตอบไปตามน้ำ “พี่สะใภ้รุ่ยหัว พี่สะใภ้ซู่ฉินป่วยเป็นอะไรกันแน่หรือ?
นางเป็นอะไรไป ไอหนักขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ไปหาหมอตรวจดูสักหน่อย?”
หลี่ว์ซู่ฉินกุมหน้าอก หอบหายใจหนัก ๆ สองครั้ง ก่อนจะรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย
นางจึงลุกขึ้น หันมายิ้มให้เขา เสียงฟังดูอ่อนแรงมาก
“ไม่เป็นไรหรอก น้องฉางหลิน ข้าเป็นแบบนี้มานานแล้ว ร่างกายอ่อนแอ ไม่เป็นไรหรอก”
ฉินฉางหลินพยักหน้า แต่ในใจรู้ดีอยู่แล้ว
พื้นฐานสุขภาพของนางอ่อนแออยู่ก่อนแล้ว หากฝืนต่อไป พอคลอดเสี่ยวอวี่สุ่ยในภายหลัง
ก็คงล้มป่วยหนักสักครั้ง และอาจทิ้งโรคเรื้อรังไว้ จนสุดท้ายคงไม่รอด
แต่เขาไม่ได้แปลกใจ คิดว่าถ้าป้องกันไว้ก่อน บำรุงร่างกายให้แข็งแรงตั้งแต่แรก ก็น่าจะไม่เป็นไร
อีกอย่าง ในพื้นที่มิติของเขามียาสำรองไว้มากมาย ขอแค่เขายินดีรักษาและช่วยนาง ก็ต้องช่วยนางกลับมาได้แน่
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็เอ่ยเตือน “พี่สะใภ้ซู่ฉิน โรคนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องรีบรักษา!