ในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งที่โรงงานหลิวหลีในเมืองหลวง
หลังแลกของกันจนต่างฝ่ายต่างพอใจ ฉินฉางหลินก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ที่ไม่ต้องลงมือเอง แล้วเดินจากไปทันที!
ท่าทีสบาย ๆ ของเขาทำให้เถ้าแก่ร้านของเก่ายิ่งไม่กล้าละเลย
อีกฝ่ายคิดว่าคุณชายฉินต้องมีเส้นสายใหญ่โต ถึงได้วางตัวสบาย ๆ แบบนี้!
เขาจึงรีบสั่งเอ้อร์ฝู ลูกจ้างในร้านว่า “เอ้อร์ฝู ห่อของให้เรียบร้อย แล้วเอาไปส่งตามที่คุณชายฉินบอก ที่ตรอกหนานหลัวกู่เซียง เลขที่ 95
บอกสาวใช้เสี่ยวซิ่วที่บ้านเขาให้มารับของด้วย ต้องส่งให้ถึงอย่างปลอดภัย เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว เถ้าแก่”
เอ้อร์ฝูมองธนบัตรเหลียนอิ๋นราคา 100 หยวนในมืออย่างตื่นเต้น มุมปากกระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เถ้าแก่ถลึงตามองเขา แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเอ้อร์ฝูกำลังคิดอะไร จึงพูดอย่างหงุดหงิดว่า
“คุณชายฉินให้เป็นรางวัล รับไว้เถอะ”
“ขอบคุณมาก เถ้าแก่!” เอ้อร์ฝูยิ้มหน้าบาน ก่อนรีบออกไปเรียกรถลาก
ตอนนั้นฉินฉางหลินเดินเที่ยวโรงงานหลิวหลีวนอีกรอบแล้ว
เขาขายไพลินไปอีก 2 เม็ด ราคาก็ไม่ได้สูงนัก
แต่ไข่มุกเหล่านั้น ทั้งไข่มุกดำ 2 เม็ดกับไข่มุกสีชมพู 1 เม็ด ล้วนมีขนาด 15 ถึง 16 มิลลิเมตร ซึ่งใหญ่มาก จึงขายได้เงินไม่น้อย
โดยเฉพาะตอนหยิบไข่มุกสีชมพูเม็ดใหญ่ออกมา เถ้าแก่ถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก