พูดถึงหลิวไห่จง เขานอนพักอยู่ที่บ้านห้าวันเต็ม กว่าจะได้พักรักษาตัวจนอาการดีขึ้นก็ผ่านไปห้าวันพอดี!
พอร่างกายดีขึ้นมาหน่อย เขาก็ไปทำงาน
แต่ตลอดห้าวันที่ผ่านมา เขาพบว่าเจ้าน้องชายของตัวเองกลับยืนขึ้นมาไม่ได้เสียที จนใจสลายไปหมด
หลายวันมานี้เขาไม่ได้แตะต้องหวังจินฮวา หนึ่งคือรู้สึกผิด อีกหนึ่งคือไม่กล้า
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะไร้สมรรถภาพ แถมยังกลัวว่าหวังจินฮวาจะจับได้
ห้าวันหกวันที่ผ่านมานี้ เขาทายาไปสองครั้ง อาการบวมยุบแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลย
ตอนนี้เขาหมดหวังแล้ว ได้แต่คิดว่าต่อไปจะดีกับหวังจินฮวาให้มากกว่าเดิม...
หลิวไห่จงแยกจากอี้จงไห่กับคนอื่น ๆ ไปทั้งที่เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
เขาพึมพำอยู่ตลอดว่า ต่อไปต้องดีกับกวงฉีให้มากขึ้นด้วย ตอนนี้กวงฉีเป็นดั่งชีวิตของเขา
แต่จะผ่านด่านหวังจินฮวาไปได้อย่างไร? คงไม่ถึงกับไม่แตะต้องนางไปตลอดชีวิตหรอกนะ!
เฮ้อ คงต้องแก้ปัญหาไปทีละขั้นแล้วกัน
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ทำเหมือนในนิยาย หาของเล่นผู้ใหญ่มาให้หวังจินฮวาสักชิ้น
หรือไม่ก็ใช้ฝีปากอย่างที่วาดไว้ในหนังสือภาพ คงทำได้แค่นี้แหละ
วันนั้นในที่สุดก็ทนจนเลิกงานได้ อี้จงไห่กับเฒ่าเจี่ย สองตาแก่หื่นกาม
กลับชวนเขาไปเที่ยวซ่องกันเสียเอง นี่มันกลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นชัด ๆ!
แต่ก่อนเขาชอบไปจะตาย ปกติก็เป็นฝ่ายชวนก่อนด้วยซ้ำ
แต่สภาพเขาตอนนี้จะไปได้ยังไง ไปแล้วไม่โป๊ะแตกหรอกหรือ?
ถ้าต่อไปคนทั้งลานสี่ประสาน หรือกระทั่งคนทั้งโรงงานเหล็กรู้ว่าเขาหมดสมรรถภาพขึ้นมา แค่คิดก็สยองแล้ว...