หน้าประตูเรือนสี่ประสาน มีกลุ่มหญิงสาวที่แต่งงานแล้วกับหญิงวัยกลางคนนั่งรวมกันอยู่
หยางรุ่ยหัวซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินฉินฉางหลินทักทาย
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนฉินฉางหลินเพิ่งย้ายมา เขาหยิ่งยโสจนแทบไม่พูดคุยกับคนในเรือนสี่ประสานเลย
ทุกคนได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขาเป็นคุณชายชื่อดัง หลังพ่อแม่ตายก็กลายเป็นลูกเศรษฐีผลาญทรัพย์
เริ่มจากเอาเรือนหลังใหญ่สามชั้นในบ้านไปเล่นพนันจนหมดตัว แล้วยังเอาบ้านเก่าที่มีลานส่วนตัวไปพนันเสียอีก
สุดท้ายพอไม่มีเงินแล้ว ถึงได้ย้ายมาอยู่เรือนหมายเลข 95 ของพวกนาง
นางพยักหน้า «อ้าว น้องฉางหลิน จะออกไปข้างนอกหรือ?»
«อืม ออกไปเดินเล่นหน่อย» ฉินฉางหลินพูดจบก็เดินออกไป
ด้านหลังเขา หญิงชราตัวเล็กวัยห้าหกสิบปีเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงนใจว่า
«คุณชายใหญ่ฉางหลิน วันนี้เป็นอะไรไปถึงเปลี่ยนนิสัยเสียได้?»
«นั่นสิ เมื่อก่อนเขาไม่เคยทักพวกเราก่อนเลย!»
«ฮ่า ๆ หรือโดนคนบ่อนพนันซ้อมจนสมองเพี้ยนไปแล้ว?»
«ฮ่า ๆ เป็นไปได้เหมือนกันนะ!»
ฉินฉางหลินไม่ได้ยินพวกปากมากนินทากัน
เขาเดินเอื่อย ๆ วนรอบเรือนหมายเลข 95 อยู่ครู่หนึ่ง
ระหว่างเดินเล่น เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นซ่งไห่ถังกลับมา โดยมีผ้าคลุมศีรษะและหิ้วข้าวของมาด้วย
นางดูแตกต่างจากตอนเป็นเจ้าสาวเด็กในบ้านตระกูลฉินอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นเสื้อผ้าหน้าผมสะอาดสะอ้านงดงาม