ฉินฉางหลินออกจากลานสี่ประสาน เดินมุ่งไปทางตะวันออก พลางสวมแว่นมองกลางคืนแบบขยายแสงไปด้วย
วันนี้เป็นวันที่ 8 ตามปฏิทินจันทรคติ บนฟ้ามีดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยอยู่
อาศัยแสงจันทร์สลัว ๆ ผ่านแว่นมองกลางคืน เขามองเห็นตรอกและโคนกำแพงรอบข้างได้อย่างชัดเจน
พูดตามตรง ฉินฉางหลินรู้สึกใจพองอยู่ไม่น้อย
อย่างไรเสีย เขาก็อยู่ในยุคสันติมานาน แถมยังมีพื้นที่ระบบเป็นพรพิเศษ เลยยังไม่ตระหนักถึงความโหดร้ายของยุคสมัยนี้ดีพอ
ตอนนี้เป็นปี 1944 ญี่ปุ่นกับรัฐบาลหุ่นเชิดเป็นใหญ่ มีทั้งทหารสารวัตรและตำรวจออกลาดตระเวนตามถนนเป็นระยะ ๆ
บางครั้งยังจัดการรณรงค์กวาดล้างเพื่อรักษาความสงบ ตรวจทะเบียนบ้านและค้นตัวกันตามใจชอบ
แต่เขาไม่เคยเจอด้วยตัวเอง จึงคิดอยู่เสมอว่ามีพื้นที่คอยช่วย อย่างมากก็แค่หลบเข้าไปข้างใน ใครก็จับไม่ได้
ระหว่างทาง หากเจอหน่วยลาดตระเวนหรือคนเดินถนน เขาก็แค่นึกในใจ ร่างพลันหายวับไปจากที่เดิม แล้วเข้าไปซ่อนในพื้นที่ระบบ
พอคนพวกนั้นเดินห่างออกไป เขาค่อยออกมา ทำแบบนี้จนลัดเลาะผ่านตรอกไปสองแห่ง
จากนั้นก็ย่องเงียบ ๆ มาถึงใต้กำแพงลานสี่ประสานของหยวนต้าอิง
กำแพงบ้านหยวนต้าอิงไม่สูง แค่ราวสามเมตร พอ ๆ กับกำแพงบ้านทั่วไป
ทันทีที่เขาเข้าไปใกล้ หมาป่าตัวใหญ่หลายตัวในลานก็เห่าเสียงดังลั่น
พวกยามเฝ้าบ้านออกมาตรวจดูรอบหนึ่ง แต่ไม่พบใคร จึงกลับเข้าไป
ฉินฉางหลินจงใจทำเสียงขึ้นอีกหน่อย สุนัขก็เห่าอีกครั้ง