เหนือเมืองเทียนเหอ
จุยรื่อลอยอยู่ตรงหน้าเรือธงรูปกางเขน
ชั้นเกราะพลังงานหกเหลี่ยมสีฟ้าอ่อนทอดยาวกลางอากาศ ห่อหุ้มเรือรบขนาดมหึมาไว้อย่างมิดชิด
เขาไม่ได้โจมตีทันที ดวงตารีสีทองอันเย็นชามองสำรวจกำแพงพลังนี้
ห้องควบคุมเรือจวี้เสีย ภาพบนจอใหญ่หยุดนิ่งที่ภาพชัดของจุยรื่อในที่สุด
สูงใหญ่สง่างาม ร่างกายรายล้อมด้วยประกายไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้ม หน้าผากและหลังมือเต็มไปด้วยอักขระสีทองประหลาด
"ไม่ใช่ร่างอสูร ไม่ใช่ร่างสามเหลี่ยม ลักษณะภายนอกเข้ากับมนุษย์ร่างเทพแม่น้ำทั้งหมด" เหลียนเฟิงรีบพิมพ์คีย์บอร์ด ดึงข้อมูลที่รู้จักทั้งหมดออกมา
ตู้คาโอ่ใช้สองมือยันโต๊ะ ตัวโน้มไปข้างหน้า: "วิเคราะห์อักขระเรืองแสงพวกนั้น นี่คือกุญแจสำคัญ!"
เหงื่อซึมที่หน้าผากเหลียนเฟิง นิ้วมือเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตา
"พลังคำนวณของเต๋อหนั่วหมายเลขสามเต็มพิกัดแล้ว แต่ความคืบหน้าติดอยู่ที่ 0.1 เปอร์เซ็นต์"
"ไม่มีสูตรขับเคลื่อนพลังงานมืด และอ่านรหัสยีนเอ็นจิ้นไม่ได้ด้วย"
เหลียนเฟิงเงยหน้า สายตาแฝงความหวาดกลัว: "นี่คือ...กฎที่ไม่รู้จักซึ่งสั่งการธาตุธรรมชาติโดยตรง"
ตู้คาโอ่สีหน้าหนักแน่น จ้องจอภาพไม่วางตา
ห้องควบคุมหลักเรือธงรูปกางเขน
ผู้บัญชาการเถาเทียนั่งอยู่บนบัลลังก์โลหะ จ้องจุยรื่อบนโฮโลแกรม หัวเราะเสียงดังเหมือนโลหะเสียดสีกัน
"ซูเปอร์เซียนของบลูสตาร์? หรือพวกบ้านนอกแห่งดาวเฟยหยาง?"
รองผู้บัญชาการรายงาน: "เป้าหมายไม่มีปฏิกิริยาคอมพิวเตอร์สสารมืดในร่างกาย อ่านข้อมูลมิติมืดไม่ได้"
ผู้บัญชาการพิงพนักพิง ยกแก้วของเหลวสีแดงเข้มขึ้นมา
"แม้แต่คอมพิวเตอร์สสารมืดก็ไม่มี ยังกล้าบุกกำแพงเรือรบอีกหรือ?"
"นี่คือระบบป้องกันระดับวอยด์ที่เทพคาร์ลของข้ามอบให้ด้วยตัวเอง! ถึงจะเป็นเทพนักรบหนั่วซิงถือขวานเก่านั้นมาฟัน ก็ต้องเสียเวลาเหมือนกัน!"
"ด้วยฝีมือเขางั้นเหรอ? ฮึฮึ!"
หัวเราะเย็นชา ผู้บัญชาการเถาเทียจิบของเหลวในแก้ว
...
นอกเรือรบ
จุยรื่อกำหมัดขวา ประกายสายฟ้าระเบิดระหว่างนิ้ว
เขาชกกำแพงพลังหนึ่งหมัด
ตูม!
เกราะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระเพื่อมเป็นวงแสงระยิบระยับ แต่ยังไม่แตก
จุยรื่อหดหมัด มองที่ปลายกำปั้น มีรอยไหม้ดำจางๆ
"น่าสนใจไม่เบา" จุยรื่อมุมปากยกยิ้ม "เกราะแบบนี้เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ถ้าเร่งพลังต้นกำเนิด ก็ไม่แพ้เทพชั้นสูง"
แต่เขาไม่มีเวลาให้เสียเปล่า
เทพเจ้ายังคงมองดูอยู่ข้างล่าง
จุยรื่อกางแขนทั้งสอง อักขระกรมสายฟ้าบนหน้าผากเปล่งแสงสีทองจ้าฉับพลัน
ท้องฟ้าเหนือเมืองเทียนเหอเปลี่ยนไป
เมื่อครู่ยังปลอดโปร่งไร้เมฆ
วินาทีถัดมา
เมฆฝนเป็นบริเวณกว้างร้อยลี้รวมตัวกันจากความว่างเปล่า บดบังฟ้าดิน
สายฟ้าสีม่วงเขียวกลิ้งเกลื่อนในหมู่เมฆ แผดเสียงกัมปนาทหูหนวก ทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยแรงกดดันแห่งการทำลายล้าง
ภายในห้องควบคุมหลักเรือธงรูปกางเขน ไฟสีแดงกระพริบอย่างบ้าคลั่งทันใด
เสียงสัญญาณเตือนอันแหลมดังกลบทุกเสียง
"คำเตือน! ตรวจพบปฏิกิริยาพลังงานสูงไม่ทราบแหล่ง!"
"ระดับพลังงาน: ระดับ S!"
"เกราะป้องกันถึงขีดจำกัดแล้ว!"
แก้วในมือผู้บัญชาการร่วงหล่นแตกกระจาย เขาลุกขึ้นยืนทันที ดวงตากลไกกระพริบไม่หยุด
"ระดับ S? เป็นไปไม่ได้!"
"บลูสตาร์จะมีสิ่งมีชีวิตที่มีพลังทำลายระดับ S ได้ยังไง? ต่อให้เคชาผู้ศักดิ์สิทธิ์เสด็จมาก็เถอะ!"
ระดับ S นั่นคือขีดจำกัดพลังงานที่สามารถผ่าดาวเคราะห์ขนาดเล็กด้วยการโจมตีครั้งเดียว
นอกเรือรบ
จุยรื่อยกมือข้างหนึ่งขึ้นชี้ฟ้า
พลังเทพหมื่นโลกาสายฟ้า!
เมฆฝนทั่วท้องฟ้าปั่นป่วน สายฟ้าหลายร้อยหลายพันเส้นรวมศูนย์ที่ฝ่ามือเขา อัดแน่นเป็นลูกบอลแสงสายฟ้าจ้า
จุยรื่อวูบหายไป ทิ้งภาพติดตายาวเป็นกิโลเมตร
ชกออกไปหนึ่งหมัด
วินาทีที่หมัดสัมผัสกำแพงพลัง รอยแยกสีดำปรากฏในอวกาศ
แคร็ก
กำแพงเรือรบ แตกสลาย!
แผ่นแสงหกเหลี่ยมนับไม่ถ้วนปลิวว่อนทั่วฟ้า แล้วสลายไปกลางแสงสายฟ้า
จุยรื่อไม่หยุดยั้ง กลายเป็นเสาสายฟ้าทะลุฟ้าดิน พุ่งชนหัวเรือธงรูปกางเขนโดยตรง
แคร๊ก—
เสียงโลหะฉีกขาดน่าหงุดหูดังก้องเมืองเทียนเหอ
เสาสายฟ้าแทงเข้าจากหัวเรือ ทะลุออกจากท้ายเรือ
ภายในเรือธงรูปกางเขนขนาดมหึมาเกิดการระเบิดลูกโซ่
เปลวไฟลุกโชน!
ทหารเถาเทียหลายพันนายยังไม่ทันส่งเสียงร้อง ก็กลายเป็นเถ้าถ่านกลางความร้อนของสายฟ้า
เรือธงขาดเป็นสองท่อน ลากควันดำมหึมาประทะผิวน้ำแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป
น้ำในแม่น้ำเดือดพล่าน ไอน้ำกระจายไปทั่ว
...
ห้องควบคุมเรือจวี้เสียเงียบสนิท
เหล่านายทหารอ้าปากค้าง มองภาพเรือร่วงหล่นสุดตระการตาบนจอใหญ่
ตู้คาโอ่นั่งทรุดลงบนเก้าอี้
คนเดียว ไม่มีความช่วยเหลือจากเรือรบ ไม่ใช้ยุทธวิธีรูหนอน
หมัดเดียว แค่หมัดเดียว!
ทุบกำแพงพลังสูงสุดของอารยธรรมแม่น้ำมิ่งเหอแตก ทะลวงเรือหลักได้!...
ในซากปรักหักพังเมืองเทียนเหอ
เก๋อเสี่ยวหลุนนั่งลงกับพื้น ขว้างดาบใหญ่ทิ้งข้าง ๆ
"เว้ย...เอฟเฟกต์นี้ ท่าไม้ตายนี้! พลังดาราจักรของฉันนี่มันของปลอมชัด ๆ!"
ในช่องสื่อสาร เสียงหลิวชวงกลืนน้ำลายชัดเป็นพิเศษ: "แม่เจ้า! อะไรกัน! ไอ้หมอนั่นชกเจ้าเหล็กใหญ่แตกด้วยหมัดเดียวเนี่ยนะ?"
จ้าวซิ่นตะโกน: "เหวินเอ๋อ...เมื่อกี้แกบอกว่ามีหนุ่มผมน่ารักเดินผ่านไป...พวกเถาเทียก็กลายเป็นเถ้าถ่านหมด ฉันเชื่อแล้ว!"
เสียงเหลยหน่าแทรกเข้ามาในช่องสื่อสาร ด้วยความหนักแน่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
"เงียบกันหมด"
"พลังงานเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่พลังงานมืด ไม่มีกระบวนการคำนวณ ไม่มีการเรียกใช้มิติมืด เขากระโดดข้ามกฎฟิสิกส์ที่รู้จักของจักรวาลไปเลย"
...
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านชานเมือง
ซูเสี่ยวลียกมือถือที่จอแตกเป็นรอย ถ่ายภาพก้อนเมฆเพลิงขนาดมหึมาเหนือเมืองเทียนเหอ
ข้อความสดบนห้องไลฟ์ค้างไปแล้ว
ยอดผู้ชมออนไลน์ทะลุสองล้าน
"ฉันกราบให้ตาเฒ่าเลย!"
"นี่มันเซียนจริง ๆ! เซียนแท้!"
"เมื่อกี้ใครบอกว่ามนุษย์ต่างดาวยิงนัดเดียวจะทำให้ตาเฒ่าร่วงเป็นผง? ยืนออกมาที!"
ซูเสี่ยวลีตื่นเต้นจนแก้มแดง
เธอหันกล้องกลับมาที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ชี้ไปที่แผ่นหินที่จุยรื่อเหยียบแตก
"ทุกคน ใช่ ๆ เทพองค์นี้เพิ่งนั่งสูบยาฉุนอยู่ตรงตำแหน่งนี้เมื่อกี้เอง!"
"ส่งจรวดกันเลย! งานรื่นเริงเริ่ม!"
"พวกคุณกล้าส่งฉันซูเสี่ยวลีวันนี้ก็กล้าขืนเสี่ยงพาพวกคุณเข้าป่า ไปดูที่หลับไหลของเจ้าเทพเจ้าองค์นั้น!"
หน้าจอข้อความถูกเอฟเฟกต์ของขวัญท่วมท้นในพริบตา
ไม่ไกลจากซูเสี่ยวลี
ฉีหลินยกปืนไรเฟิลซุ่มยิง มือทั้งสองเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอมองไปทางเมืองเทียนเหอ แล้วมองไปที่เส้นทางภูเขาที่กู้ฟานจากไป
เธอสูดหายใจลึก กดเครื่องสื่อสารที่ข้างหู
"เรียกเรือจวี้เสีย ฉันฉีหลิน"
เสียงตู้คาโอ่รีบร้อนดังมาจากช่องสื่อสาร: "ฉีหลิน! ฝั่งเธอเป็นยังไงบ้าง? สิ่งมีชีวิตไม่ทราบแหล่งเมื่อครู่นี้บินขึ้นจากตำแหน่งเธอ เธอเคยติดต่อกับมันมั้ย?"
ฉีหลินยืนตัวตรง เสียงแหบแห้ง: "รายงานผู้บัญชาการ เคยติดต่อ"
ตู้คาโอ่ถามต่อทันที: "มันมีตัวตนอะไร? มีจุดประสงค์อะไร? สื่อสารได้ไหม?"
ฉีหลินหยุดไปสองวินาที เพื่อเรียบเรียงคำพูด
"ผู้บัญชาการ เทพผู้ทำลายเรือธงรูปกางเขน..."
"เขาเป็นแค่ลูกน้องคนหนึ่ง"
ห้องควบคุมเรือจวี้เสียเงียบลงทันที
ตู้คาโอ่กำหมัดแน่น: "เธอว่าอะไรนะ?"
ฉีหลินกลืนน้ำลาย: "เดิมทีเขาเป็นคนแก่ที่เฝ้าอยู่ในภูเขาคนหนึ่ง จู่ ๆ ชายผมหงอกคนหนึ่งก็ปรากฏตัว ชี้ไปที่หน้าผากเขา เขาก็กลายเป็นแบบนี้"
"ชายผมหงอกคนนั้น ถูกเขาเรียกกว่า...เทพเจ้า"
"เขาเพิ่งตื่นขึ้น ตอนนี้กำลังเดินไปใจกลางเมืองเทียนเหอ"
ก๊อกแก๊ก
แก้วน้ำข้างมือตู้คาโอ่ถูกกวาดตกแตกกระจาย น้ำชาไหลเต็มพื้น
เขาจ้องแท่นสื่อสาร นึกย้อนคำพูดของฉีหลินในหัวไม่หยุด
หมัดเดียวทำลายเรือธงรูปกางเขน มีพลังทำลายระดับ S ส่วนบุคคล
เป็นแค่ลูกน้อง?
"เทพเจ้า" ที่ให้พลังแบบนี้กับลูกน้องได้อย่างไม่คิดค่า...
เป็นมอนสเตอร์อะไรกันแน่?