"ยังไม่ตายอีก!"
แต่ขณะนั้น สวี่เย่ไม่สนใจสายตาตกตะลึงและไม่อยากเชื่อของคนรอบข้างแม้แต่น้อย
เขาจ้องมองหุ่นไม้ที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความฉงน
ดาบเมื่อครู่ของเขา สามารถสังหารหุ่นไม้ระดับควบคุมพลังปราณขั้นห้าได้
แต่กลับกัน ฟันลงไปเพียงหนึ่งดาบ ไอ้เจ้าสิ่งนี้แค่บาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตาย
ยังไม่ตายอีก ทั้งที่ควรจะตายไปแล้ว นี่ทำให้สวี่เย่ประหลาดใจจริง ๆ
และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ สวี่เย่สังเกตเห็นว่า ณ อกของหุ่นไม้ที่เพิ่งถูกเขาฟันจนเกิดเป็นรอยแผลลึก บัดนี้กลับมีเถาวัลย์ขยับเขยื้อน ค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างช้า ๆ
หุ่นไม้ตัวนี้ยังมีความสามารถในการรักษาตัวเองอีกด้วย
น่าตกตะลึงยิ่งนัก
เจ้าสิ่งนี้มันเป็นปีศาจอะไรกันแน่?
สวี่เย่ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด
"เป็นไปได้ยังไง... เมื่อก่อนเจ้าเพิ่งจะควบคุมพลังปราณขั้นหนึ่ง แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้?"
และในเวลานี้ บาดแผลของหุ่นไม้ก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูตัวเองอย่างช้า ๆ
แววตาของมันก็ค่อย ๆ กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
แม้เสียงจะแหบแห้ง แต่ก็ยากจะปิดบังความตกตะลึงในแววตา
ก่อนหน้านี้มันเคยทดสอบฝีมือสวี่เย่ด้วยตัวเองมาแล้ว
ตอนนั้นมันยังสามารถจับสวี่เย่มาขย้ำได้ตามใจชอบ
แต่ผ่านไปเพียงไม่นาน?
สวี่เย่กลับใช้ดาบเพียงหนึ่งเดียว เกือบจะฆ่ามันได้แล้ว
หากไม่ใช่เพราะมันมีความสามารถในการรักษาตัวเองโดยกำเนิด
เมื่อครู่มันอาจจบชีวิตไปแล้ว
มันไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าคนเราจะเติบโตได้เร็วเพียงนี้
ต่อให้เป็นเผ่าอสูรอย่างพวกมัน ก็ยังทำไม่ได้กระมัง?
สวี่เย่ผู้นี้เป็นเทพเซียนมาจุติหรือไม่?
อย่างไรก็ตาม สวี่เย่กลับไม่แยแสมันแม้แต่น้อย มองดูหุ่นไม้ที่รักษาตัวเองไม่หยุด สวี่เย่หัวเราะเย็น "ข้าอยากเห็นนัก ว่าเจ้าจะดื้อดึงอยู่ได้ไม่ตายจริงหรือไม่!"