"จะไล่ตามเขาให้ทัน?" หลินอวี่เยียนได้ยินคำพูดของจ้าวเหิงก็ยิ่งจนใจยิ่งขึ้นไปอีก
สวี่เย่เติบโตเร็วขนาดนี้ จะไปไล่ตามให้ทันได้อย่างไร?
ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลกก็คงไล่ไม่ทัน!
"ข้าจำได้ว่าตอนพบเขาครั้งแรก พลังการบำเพ็ญของเขาก็แค่ขั้นทะลวงชีพจรนี่นา?" จ้าวเหิงเอ่ยขึ้นอย่างเหม่อลอย
"พูดให้ถูกก็คือ เขาและเจ้ามีขั้นภูมิใกล้เคียงกัน" หลินอวี่เยียนผงกศีรษะรับ
ใช่แล้ว!
ครั้งแรกที่พบสวี่เย่ ฝีมือของเขาก็พอๆ กับตน
แต่ตอนนี้... ผ่านไปแค่ไหนกัน?
ไม่ถึงเดือนกระมัง?
ตนเพียงแค่ทะลวงขึ้นมาหนึ่งขั้นเล็กๆ
ส่วนสวี่เย่ล่ะ?
มีกำลังสังหารนักปราบขั้นควบคุมปราณเจ็ดได้แล้ว
ช่องว่างนี้ ราวกับเหวลึกฟ้าขวาง
คนเทียบคนแล้วช่างโมโหแท้!
ต่อให้เป็นเซียนกลับชาติมาเกิดก็คงเท่านี้แหละ
"สุดท้ายก็เป็นคนละภพ" หลินอวี่เยียนเห็นท่าทางหดหู่ของจ้าวเหิงก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
ก่อนหน้านี้ พวกเขายังรู้สึกว่าช่องว่างไม่มากนัก
แต่ตอนนี้ดูแล้ว พวกเขาอาจเป็นคนละภพกันจริงๆ
"ไปกันเถอะ!" จ้าวเหิงฝืนยิ้มอย่างจนใจ ต้องกลบความขมขื่นในใจ ขึ้นหลังม้าแล้วควบจากไป
ตั้งแต่พบสวี่เย่ ความมั่นใจของเขาก็ถูกบั่นทอนลงครั้งแล้วครั้งเล่า
ครั้งนี้ลึกสุด!
หลินอวี่เยียนถอนหายใจเบาๆ แล้วตามไป
จนกระทั่งคนของหน่วยปราบปีศาจจากไปหมดแล้ว
เหล่าผู้คนจากสำนักต่างๆ ถึงได้กล้าออกมาจากจวนลั่วเสีย
"จ้าวมัจจุราชคนนั้นไปเสียที!"
"เร็วเข้าๆ! รีบส่งข่าวที่นี่กลับไปเดี๋ยวนี้!"
"อย่าให้ลูกน้องของตนไปโกรธเทพองค์นี้เข้าล่ะ!"