ตู้หยวนซิวเงียบไปครู่หนึ่ง สายตามองไปที่สวี่เย่ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว พูดด้วยความละอายใจว่า “สวี่เย่ ข้าขอโทษ”
“อะไร?” สวี่เย่ตะลึงไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจู่ๆ ตู้หยวนซิวพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร
ตู้หยวนซิวถอนหายใจยาว พูดว่า “ตระกูลซูบังคับซื้อใบอภัยโทษของเจ้าไป ข้าแม้จะข่มใจไม่ได้ ก็ไม่พอใจตระกูลซูมาก แต่พูดตามตรง ข้าช่วยเจ้าไม่ได้ ข้าไม่ใช่อยากจะไม่ช่วย แต่ข้าไม่มีความสามารถพอ”
นี่คือสิ่งที่เขาละอายใจที่สุด
ลูกหลานของสหายเก่าถูกกลั่นแกล้ง แต่เขากลับช่วยอะไรไม่ได้
ได้ยินคำพูดนี้ สวี่เย่ยิ้ม พูดว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของลุงตู่ ข้าเข้าใจได้”
ตระกูลซูมีอำนาจมาก ต่อให้ทั้งอำเภอไป๋หยุนก็หาคนที่กล้าออกหน้าแทนเขาได้ไม่กี่คน
ตู้หยวนซิวเหมือนกับท่านพ่อของเขา เป็นเพียงสมาชิกธรรมดาของหน่วยปราบปีศาจ หากมีความสามารถนั้นได้ก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว
แต่ที่อีกฝ่ายพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ สวี่เย่ก็เข้าใจว่า อีกฝ่ายไม่ได้ลืมน้ำใจของท่านพ่อเขา
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ส่วนตระกูลซูกับยายร้ายคนนั้น วันหนึ่งเขาจะไปทวงคืนเอง
ได้ยินคำพูดของสวี่เย่ ตู้หยวนซิวยิ่งรู้สึกละอายใจมากขึ้น สูดหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า “เรื่องอื่นข้าไม่กล้ารับปาก แต่ในวันข้างหน้า หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยอะไร แม้แต่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม มาตรงหน่วยปราบปีศาจหาข้าได้ ข้าจะไม่บ่ายเบี่ยงเด็ดขาด”
นี่คือคำมั่นสัญญาของเขา
ทั้งยังเป็นการดูแลลูกหลานของสหายเก่า
สวี่เย่พยักหน้า พูดว่า “ข้าจะพึ่งลุงตู่แน่นอน”