เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นปีศาจตัวจริง จะบอกว่าใจไม่หวั่นไหวเลยก็เป็นไปไม่ได้
แต่สวี่เย่ก็ยังข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจเอาไว้ได้
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าในแก๊งน้ำพุชิงเฉวียนเล็ก ๆ แห่งนี้ จะมีปีศาจซ่อนอยู่ด้วย
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแมวปีศาจตัวนี้เป็นของหลินชิงเฉวียนเลี้ยงไว้
ในยุคที่บ้านเมืองจลาจลเช่นนี้ มักจะมีคนบางพวกที่ชอบเดินทางผิด คบค้าสมาคมกับปีศาจร้ายเพื่อประโยชน์ส่วนตน ก่อความเดือดร้อนไปทั่ว
เห็นได้ชัดว่าหลินชิงเฉวียนก็เป็นหนึ่งในคนพวกนั้น
ยามนี้ หลินชิงเฉวียนกลับไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของว่านเหล่าซานและพวก
เขาจ้องมองสวี่เย่ด้วยแววตาอำมหิต "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมถอย งั้นวันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้มีชีวิตรอด"
สวี่เย่ไม่พูดอะไร จ้องมองเจ้าสุนัขแมวปีศาจที่ดวงตาวาวโรจน์ตัวนั้นไม่วางตา
เขากำลังประเมินว่าหากลงมือกับแมวปีศาจตัวนี้ จะมีโอกาสชนะสักเท่าใด
แต่ความนิ่งเงียบของเขา สายตาหลินชิงเฉวียนกลับมองว่าเป็นอาการหวาดกลัว
ก็ไม่แปลกอะไร โลกนี้คนธรรมดาเป็นส่วนใหญ่
ใครเห็นปีศาจร้ายแล้วจะไม่กลัว?
แม้แต่ตัวเขาเอง ตอนนั้นยังแทบจะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่เลย
คิดได้เช่นนั้น หลินชิงเฉวียนก็หัวเราะเย็น "เป็นเจ้าบังคับให้ข้าต้องทำลายทุกอย่างเอง จะโทษข้าก็ไม่ได้"
พูดจบ เขาก็หันไปทางแมวปีศาจแล้วคำนับ "ท่านแมวปีศาจ รบกวนด้วย!"
แมวปีศาจได้ยินก็ยกอุ้งเท้าขึ้นเลียขนตัวเอง พลางเอ่ย "เจ้ารู้ดี ถึงผลของการที่ข้าลงมือ"
หลินชิงเฉวียนได้ยินก็ตอบ "เข้าใจแล้ว! ขอท่านแมวปีศาจ ฆ่าทั้งหมด!"
ฆ่าทั้งหมด!
ความหมายของเขาชัดเจน ครั้งนี้เขาจะฆ่าไม่ใช่แค่สวี่เย่เท่านั้น
แต่รวมถึงว่านเหล่าซานและเหล่าสมาชิกแก๊งทั้งหมดด้วย