"ไม่มีก็ดีที่สุด!" สวี่เย่ได้ยินคำพูดของซุนก่วง ก็หัวเราะเย้ยออกมาทันที
หากถึงเวลาเช่นนี้ซุนก่วงยังกล้ามีความเห็นอีก เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสังหารไอ้หมอนี่จริง ๆ
หากไม่ใช่เพราะก่อนมาซั่วเซียวเคยบอกเขาว่า แม้แต่การใช้มือเหล็กก็ต้องมีขอบเขต
เขาคงจะฆ่าซุนก่วงทิ้งแล้วค่อยหยิบคำสั่งของจั่วเซียวออกมาใช้
แต่ตอนนี้ผลลัพธ์แบบนี้ก็นับว่าดีแล้ว
ทั้งได้สร้างบารมี และยังบีบให้ซุนก่วงลดทิฐิลงได้
คิดว่าไอ้หมอนี่คงไม่กล้าทำอะไรวุ่นวายอีกแล้ว
คิดได้ดังนั้น สวี่เย่กวาดสายตามองรอบหนึ่ง แล้วจึงพูดว่า "ข้ารู้ว่าในพวกเจ้ามีหลายคนที่ไม่ยอมรับข้า และไม่พอใจข้ามาก!"
"แต่ข้าบอกพวกเจ้าไว้เลย ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดอย่างไรในใจ จะไม่พอใจแค่ไหน ก็ต้องเก็บมันไว้ให้มิดชิด"
"เวลาอื่นข้าไม่ยุ่ง แต่ตราบใดที่จวนลั่วเสียยังไม่ถูกกวาดล้าง ตราบใดที่ภารกิจยังไม่สิ้นสุด ข้าพูดอะไร พวกเจ้าก็ต้องทำตามนั้น" "ใครไม่พอใจ ก็ไปพูดกับดาบปราบปีศาจของข้าเอาเอง!"
เสียงของสวี่เย่จบลง ทั่วทั้งที่นั้นเงียบกริบ
ไม่มีใครกล้าออกมาข้องแย้งสวี่เย่อีกต่อไป
ยามนี้ ถึงกับหลี่หย่งและเหล่าทหารปราบปีศาจชุดขาวทั้งหลายก็พากันก้มหน้า ไม่กล้ามีใจคิดอย่างอื่น
ไม่เห็นหรือไงว่าซุนก่วงถูกบีบจนอับอายขนาดไหน?
พวกเขาจะยังไปแหย่เอาความผิดใส่ตัวอีกหรือ?
นั่นมันหาเรื่องเจ็บตัวชัด ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น สวี่เย่ยังถือคำสั่งของจั่วเซียวอยู่ในมือ
นี่แสดงว่าสวี่เย่มีน้ำหนักในใจของจั่วเซียวมาก
ต่อจากนี้ไปตำแหน่งและอำนาจของเขาจะต้องเหนือกว่าพวกเขาอย่างแน่นอน