คิดได้ดังนั้น สวี่เย่จึงไม่ได้บำเพ็ญเพียรต่อ เขาลุกขึ้นยืน ขณะนี้ภายนอก มืดสนิทแล้ว
หลังกินมื้อเย็น สวี่จือจือหลับใหลอย่างสงบ
สวี่เย่ถึงได้แอบออกจากบ้าน
เดินไปตามถนน สวี่เย่ไม่ลังเล มุ่งหน้าสู่ฐานที่มั่นของแก๊งน้ำพุชิงเฉวียน
ที่ว่ายมราชยังพบได้ง่าย แต่ยักษ์น้อยกลับกลั่นแกล้งยาก
ตอนนี้เขายังแตะต้องตระกูลซูไม่ได้ แต่แก๊งน้ำพุชิงเฉวียน เขาพอจะจัดการได้
ที่กล้าทำร้ายน้องสาวของเขา แก๊งน้ำพุชิงเฉวียนต้องชดใช้ให้สาสม
.....
ขณะนี้ ในฐานที่มั่นของแก๊งน้ำพุชิงเฉวียน ว่านเหล่าซานรักษาอาการบาดเจ็บจนทรงตัวได้แล้ว
แขนคงจะขาดไปแน่ แต่ยังไม่ถึงขั้นทำให้เสียชีวิต
ตอนนี้ เขากำลังพร่ำบ่นไม่หยุด
"พี่ใหญ่ ไอ้หนู่นั่นทำแขนข้าขาด ข้าต้องการให้มันตาย ข้าต้องให้มันตายให้ได้!" ว่านเหล่าซานเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
เสียแขนไปหนึ่งข้าง มันคือเรื่องชั่วชีวิต
เขาจะไม่เกลียดชังสวี่เย่ได้อย่างไร?
แต่เขาก็รู้ดี ตัวเขาเองไร้ความสามารถ
ทำได้เพียงให้พี่ใหญ่ออกหน้า
ที่ตลอดวันไม่ได้ไปหาสวี่เย่ ก็เพราะเขารักษาแผลอยู่
บัดนี้อาการทรงตัวแล้ว เขาก็ร้อนใจอยากให้แก๊งน้ำพุชิงเฉวียนช่วยจับสวี่เย่
เบื้องบนของเขา ชายตาข้างเดียวคนหนึ่งนั่งสงบอยู่ สวมชุดเขียว นี่คือหัวหน้าแก๊งน้ำพุชิงเฉวียน หลินชิงเฉวียน!
และข้างกายหลินชิงเฉวียน มีแมวดำตัวน้อยนั่งอยู่ ดวงตามันเป็นประกาย กำลังเลียขนอย่างสุขสบาย