สวี่เย่กับพวกอีกสองคนเดินอยู่บนถนน ผู้คนที่สัญจรไปมาก็ยังคงเดินไปตามทางของตน
เมื่อพบกับสวี่เย่และพวก ก็เพียงหลบทางให้ ราวกับไม่มีใครเห็นใคร ดุจคนที่เสียสติไปแล้ว
เห็นภาพนี้ สวี่เย่และพวกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
รอบ ๆ ยังมีเสียงร่ำไห้ของสมาชิกครอบครัวของชายเหล่านั้น
หลินอวี่เยียนรู้สึกเวทนาขึ้นมา
นางก้าวเข้าไปหามารดาและบุตรที่อยู่ตรงหน้าเมื่อครู่ "พวกท่านลุกขึ้นก่อนเถิด!"
ได้ยินเสียง ทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้น เห็นสวี่เย่ทั้งสามคน
หญิงผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปมาก
ร้องผลุง! คุกเข่าลงพร้อมกับบุตรชาย "ชาวบ้านหญิงได้พบนายทหารหน่วยปราบปีศาจ!"
"ขอท่านทั้งหลายได้โปรดช่วยชาวบ้านเป็นเจ้าข้าวเจ้าของด้วยเถิด!"
หลินอวี่เยียนรีบเข้าไปพยุงทั้งคู่ให้ลุกขึ้น
หญิงผู้นั้นยังคงน้ำตานองหน้า ใบหน้าซีดเซียว
เวลานี้ สวี่เย่เอ่ยปากว่า "พวกเรามาแล้ว ก็จะจัดการเรื่องนี้ให้จงได้"
ได้ยินดังนั้น หญิงผู้นั้นก็ราวกับพบความหวัง "ขอบคุณท่านทั้งหลายมาก!"
ชื่อเสียงของหน่วยปราบปีศาจ ในยุคที่ปีศาจอาละวาดเช่นนี้ ล้วนเป็นที่รู้จักไปทั่ว
เป็นดังศัตรูตัวฉกาจของปีศาจร้าย
แม้พวกนางจะไม่รู้ว่ามีปีศาจก่อเรื่องหรือไม่ แต่เมื่อเห็นผู้คนจากหน่วยปราบปีศาจมาถึง พวกนางก็เห็นความหวังขึ้นมา
สวี่เย่จึงถาม "เล่าเรื่องของสามีเจ้าให้ข้าฟังได้หรือไม่?"
สวี่เย่รู้สึกว่า ข้อมูลที่ได้จากเสี่ยวเอ้อตอนกลางวันนั้นยังน้อยเกินไป