สวี่เย่มีพัฒนาการที่รวดเร็วเพียงนี้
หากจะบอกว่าเขาไร้ความลับ นั่นย่อมไม่เป็นความจริงแน่นอน
หรือว่าจั่วเซียวจะไม่สงสัย?
จั่วเซียวหัวเราะเบา ๆ "ไร้สาระ จะไม่สงสัยได้อย่างไร!"
"เช่นนั้นท่าน..." ชายชุดเทาถึงกับฉงน
ในเมื่อสงสัย เหตุใดจึงไม่ไปถามสวี่เย่ หรือไม่ก็สืบสวน
กลับคอยสนับสนุนสวี่เย่เช่นนี้
จั่วเซียวได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มบาง ๆ "เจ้าไม่เข้าใจเรื่องนี้ คนฉลาดย่อมทำเรื่องฉลาด สิ่งใดที่เป็นของเจ้า เจ้าถึงมีสิทธิ์ได้มัน สิ่งใดที่ไม่ใช่ของเจ้า หากเจ้าฝืนไขว่คว้า สิ่งที่รออยู่ก็อาจเป็นหายนะถึงแก่ชีวิต"
"สิ่งที่เราพอทำได้ คือทำในสิ่งที่เราสามารถทำได้ สวี่เย่ต้องการที่พึ่ง ต้องการการสนับสนุน ข้าก็จะให้ที่พึ่ง ให้การสนับสนุนเขา"
"เมื่อถึงวันที่เขาเติบโตขึ้น ผลประโยชน์ย่อมตกมาถึงข้าเอง แล้วข้าจะไปแส่หาความลับอันเลือนลางนั้นเพื่อหาความตายใส่ตัวทำไมเล่า?"
ฟังจบ ชายชุดเทายังคงไม่ค่อยเข้าใจ "แต่หากวันหน้าเขาก้าวหน้าจนยิ่งใหญ่ ใครเล่าจะยังจำสิ่งที่ท่านทำไว้?"
จั่วเซียวโบกมืออย่างไม่แยแส "สิ่งที่ข้าทำ ไม่ได้ต้องการให้เขาจดจำบุญคุณข้าหรอก หากวันหน้าเขากลายเป็นบุคคลระดับจ้าวอู๋จีได้ ขอเพียงเขาจดจำได้ว่ามีข้าผู้นี้อยู่ ก็พอแล้ว ถึงตอนนั้นเกียรติที่ข้าจะได้รับก็ย่อมไม่น้อยหน้าผู้ใด คนเราไม่ควรละโมบเกินไป"
คำพูดนี้ทำให้ชายชุดเท่าตาสว่างขึ้นมาในทันใด อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าในใจ
สายตาของจั่วเซียวช่างมองการณ์ไกลจริง ๆ
จั่วเซียวหัวเราะเบา ๆ ไม่ต้องการพูดถึงประเด็นนี้อีก จึงเปลี่ยนเรื่อง "ครั้งนี้จวนลั่วเสียพัวพันกับขุมกำลังและผู้คนไม่น้อย ข้าจะให้คนไปแจ้งให้พวกเขาประกาศจุดยืน"