สวี่เย่ไม่ได้ทำตัวมีพิธีรีตอง เขายื่นมือรับคัมภีร์โบราณจากมือของหลินจื่อมั่ว
จากนั้นก็พลิกดูบางส่วน
แล้วก็ต้องตะลึง
ยุทธศิลป์เล่มนี้ไม่ได้ระบุขั้นคุณภาพ
มีเพียงชื่อและคำอธิบายสั้น ๆ กับวิถีฝึกฝนเท่านั้น
ฮั่นเทียนหยิน! (ตราประทับสะเทือนฟ้า)
ตามชื่อก็เข้าใจได้ ใช้พลังวิญญาณของตนเองหล่อหลอมเป็นตราประทับขนาดใหญ่โจมตีศัตรู ทำให้ศัตรูประหลาดใจไม่ทันตั้งตัว
ยิ่งมีพลังแข็งแกร่ง พลังของฮั่นเทียนหยินก็ยิ่งมหาศาล
ดูอยู่ครู่หนึ่ง สวี่เย่อดถามไม่ได้ว่า “พี่หลิน ยุทธศิลป์เล่มนี้เป็นขั้นอะไร?”
หลินจื่อมั่วยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านสวี่คงมองออกแล้วว่ายุทธศิลป์เล่มนี้ไม่ธรรมดา อีกทั้งมันยังบกพร่อง ไม่สมบูรณ์ ข้าตระกูลหลินเคยพยายามฝึกฝน แต่ทว่าสวรรค์ประทานพรให้เรามีพรสวรรค์จำกัด ไม่มีใครฝึกสำเร็จ จึงไม่อาจรู้ได้ว่ามันเป็นขั้นใด”
ความหมายของเขาชัดเจน ยุทธศิลป์เล่มนี้แข็งแกร่งมาก แต่ก็บกพร่อง ไม่สมบูรณ์
อีกทั้งขั้นตอนการฝึกฝนสูงส่งยิ่ง ไม่มีใครในตระกูลหลินฝึกสำเร็จ
ได้ยินคำพูดของหลินจื่อมั่ว หลินอวี่เยียนอดก้มหน้าลงไม่ได้
น่าอาย!
น่าอายยิ่งนัก!
ยุทธศิลป์เล่มนี้ นางก็รู้จัก
มันเป็นยุทธศิลป์ที่บกพร่อง ไม่มีใครฝึกสำเร็จ
เพราะคนในตระกูลหลินหลายคนได้ลองแล้ว
บางที มันอาจเป็นเพียงยุทธศิลป์บกพร่องที่ไม่มีผู้ใดฝึกสำเร็จ
ตอนนี้เอามามอบให้สวี่เย่ ไม่ใช่แค่อยากให้สวี่เย่ติดหนี้บุญคุณฟรี ๆ หรือ?
หลินอวี่เยียนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกน่าอาย
นางแทบอยากหาช่องดินมุดหนี