ซูอวี่พูดพลางใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ที่สุดเขาก็ชอบทำเรื่องแบบนี้
พอได้ยินเช่นนั้น ซูชิงเสวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เจ้าอาศัยใบอภัยโทษของเขาเข้าสู่หน่วยปราบปีศาจ แม้ว่าคนในหน่วยปราบปีศาจจะไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่ที่เขายังอยู่ก็เป็นภัยต่อเจ้าเสมอ"
"มีเพียงเขาหายไปเสีย ตำแหน่งของเจ้าในหน่วยปราบปีศาจถึงจะมั่นคง"
พอได้ยินคำนั้น ซูอวี่ก็หัวเราะ แล้วทำท่าเช็ดคอ พูดว่า "พี่สาว เจ้าหมายถึงแบบนี้หรือ?"
"ถ้าทำได้ก็ดีที่สุด" ซูชิงเสวี่ยกล่าวเสียงเรีย ยน "ถ้าทำไม่สำเร็จก็ให้เขาออกจากหน่วยปราบปีศาจไป ที่เหลือข้าจัดการเอง"
ถ้าเป็นแต่ก่อนนางย่อมไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว
สวีเย่เป็นทหารปราบปีศาจของหน่วยปราบปีศาจ ถือว่ามับตำแหน่งราชการติดตัวอยู่ ย่อมทำอะไรกลางๆแจ้งไม่ได้
"เข้าใจแล้ว เรื่องนี้ฝากข้าได้เลย!" ซูอวี่ตบอกปั๊กๆรับปาก
ซูงิงเยี่ยถึงได้ผงกหัวรับเบาๆ
...
อีกด้านหนึ่ง สวีเย่กลับมาถึงบ้านพักเล็กๆของตนแล้ว
เรื่องที่เกิดขึ้นกลางทางเมื่อครู่นี้สำหรับเขาแล้วไม่ส่งผลเสียหายใดกลับตรงกันข้ามยังทำให้เขาได้ยืนยันบางอย่าง
แม้ตระกูลซูจะยิ่งใหญ่ในอำเภอไป๋หยุน
แต่พอพูดถึงที่สุดก็ไม่สามารถชนกับหน่วยปราบปีศาจหัวชนฝาได้
อย่างน้อยในที่แจ้งก็ไมกล้าลงมือกับเขาแล้ว
ส่วนในที่ลับ สวีเย่ก็ไม่เกรงกลัว ตาลนี้มีคัมภีร์ระดับหนึ่งอยู่ในมือแล้ว การเติบโตของเขาเป็นเพียงปัญหาเวลาเท่านั้น เพราะอะไรต้องแกรงอิทธิพลมีดของตระกซูอีก
ส่วนเรื่องความปลอดภัยของสวีจีจี้จือ สวีเย่ยิ่งไม่ต้องกังวลเลย