ได้ยินคำพูดนี้ สวี่เย่ยิ้มพลางตบไหล่สวี่จือจือเบา ๆ "วางใจได้! จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้ารับรองกับเจ้า ข้าจะไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด"
สวี่จือจือถึงได้พยักหน้า ค่อย ๆ ยอมรับความจริงนี้ได้ในที่สุด
แท้จริงแล้วนางมิได้กลัวว่าสวี่เย่จะเข้าหน่วยปราบปีศาจ
นางเพียงแต่กลัวว่าจะสูญเสียสวี่เย่ ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของนางไป
"อย่าร้องไห้ไปเลย ดูสิ การเข้าหน่วยปราบปีศาจยังได้เงินเดือนด้วยนะ! ต่อไปจือจือจะได้ซื้อเนื้อให้เยอะ ๆ" สวี่เย่เห็นท่าทีสวี่จือจือเริ่มสงบลง จึงหยิบถุงเงินวางบนโต๊ะพร้อมเอ่ยกับนางด้วยรอยยิ้ม
ได้ยินดังนั้น สวี่จือจือชะเง้อมองถุงเงิน แต่ไม่ได้เอื้อมมือไปแตะ กลับพูดว่า "ข้าไม่ต้องการเงินมากมาย ข้าไม่จำเป็นต้องกินเนื้อมาก ข้าหวังเพียงพี่กับข้า ปลอดภัยทั้งคู่ก็พอแล้ว"
"ข้ารับรองกับเจ้า จะเป็นอย่างนั้นแน่นอน" สวี่เย่เอ่ยอย่างจริงจัง
สวี่จือจือถึงได้พยักหน้า ในที่สุดก็สงบอารมณ์ลงได้
จากนั้นพี่น้องสองคนก็กินข้าวเย็นกันอย่างเรียบง่าย สวี่จือจือเก็บกวาดเสร็จ สวี่เย่ก็ให้นางไปพักผ่อน
ส่วนสวี่เย่เองก็กลับไปยังห้องของตน
กลับถึงห้องแล้ว สวี่เย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหยิบคัมภีร์ปราบมารระดับหนึ่งออกมาทันที
ตั้งแต่เคล็ดหลอมลมปราณสำเร็จสมบูรณ์ เขาก็ไม่ได้ฝึกฝนอะไรอีก
ตอนนี้คัมภีร์ระดับหนึ่งอยู่ในมือ เขาอดกลั้นหัวใจที่กระสับกระส่ายนั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
ถือคัมภีร์ปราบมารไว้ สวี่เย่รีบเปิดออกอ่าน ทุกสิ่งบนนั้นเขาศึกษาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ไม่ว่าจะเป็นวิธีฝึกฝน รายละเอียดเล็กน้อยเพียงใด เขาล้วนวิเคราะห์ทีละจุด