เศษซากจากการระเบิดปลิวว่อน
ซีเออร์สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ถอยหลังไปสองก้าว
ในเวลานี้ สวี่เย่และหลินอวี่เยียนถือดาบพุ่งเข้ามา
"บัดซบ! นี่มัน..."
พึ่งจะพุ่งเข้ามาในห้อง สวี่เย่และหลินอวี่เยียนก็เบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เพราะพวกเขาได้เห็นภาพที่แสบตายิ่งนัก
เวลานี้จ้าวเหิงนอนอยู่บนเตียง ตัวเปลือยเปล่า บนหน้ายังมีรอยพิมพ์ปากสีแดงสด
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เจ้าหมอนี่โดนปีศาจจิ้งจอกสาวนั่นลุ่มหลงจริงๆ ด้วย
แต่เมื่อได้เห็นชี่เอ่อสวมใส่เสื้อผ้าครบถ้วน สวี่เย่ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าจ้าวเหิงจะถูกแกล้ง
แต่ยังไม่เสียตัว
ยังทันการณ์อยู่
ส่วนหลินอวี่เยียนนั้นหันหลังไปทั้งหมด แก้มขึ้นเรื่อแดง
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
จ้าวเหิงนี่ถือว่าบาดเจ็บเพราะหน้าที่หรือเปล่า?
เวลานี้ ชี่เอ่อก็ตั้งสติได้ มองไปที่สวี่เยเย่และพวก แล้วสายตาก็เยือกเย็นลง
"พวกเจ้าหน่วยปราบปีศาจนี่ช่างขวางหูขวางตาสมควร!"
"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าข้ารังควาญอะไรเจ้าหน่วยปราบปีศาจของพวกเจ้า ทำไมต้องมาทำลายเรื่องดีๆ ของข้าด้วย?"
สวี่เยเยิ้มเย็น "ทำลายเรื่องดีของเจ้า? หากเจ้าไม่ทำเรื่องป่าเถื่อน ยังไงคงไม่ต้องให้หน่วยปราบปีศาจของพวกเรามาจัดการ"
"
"Change!
ชี่เอ่อเย็นยิ้ม "ป่าเถื่อน? ข้าทำร้ายใคร? หรือข้าทำชำใคร?"
สวี่เย่จ้องมองชี่เอ่ออย่างเยือกเย็น แล้วพูด: "ชายที่ตายไปในหมู่บ้านมู่ เจ้ากล้าพูดว่ามันเกี่ยวกับเจ้าหรือไม่?"
"อีกทั้งพวกจหนานที่อยู่ข้างล่าง เจ้าไม่ต้องพูดว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า!"