"เฮ้อ!"
"ไม่ใช่ข้าสักหน่อย!"
"ช่างน่ารำคาญ! ปล่อยให้เจ้าหนูนี่ได้ไปจริง ๆ!"
ขณะนี้ เมื่อเห็นว่าตนไม่ถูกเลือก เหล่าบุรุษเหล่านั้นต่างพากันทุบอกทุบหัว วิตกเสียดายไม่จบไม่สิ้น
พร้อมกันนั้น สายตาที่มองไปยังจ้าวเหิง ล้วนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและอาฆาตแค้น
เจ้าหนู่นี้มีบุญวาสนาอะไรกัน?
ถึงกับได้ความโปรดปรานจากท่านหญิงซีเอ้อร์ได้
"ถูกต้องแล้ว ท่านสุภาพบุรุษ เชิญขึ้นมาข้างบนเถิด!" ท่านหญิงซีเอ้อร์มองไปทางจ้าวเหิง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ งดงามน่ามองจนคนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
จ้าวเหิงไม่พูดพล่ามทำเพลง ก้าวเท้าตรงขึ้นไปข้างบน
เพียงรอเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง ส่งสัญญาณให้สวี่เย่ลงมือกำจัดนาง ภารกิจของเขาก็จะสิ้นสุดลง
เมื่อเห็นสวี่เย่เดินนำหน้า ทุกคนต่างหลีกทางให้
ส่วนท่านหญิงซีเอ้อร์หัวเราะแล้วกล่าวว่า "เช่นนั้นคืนนี้ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายเชิญตามสบาย ข้าน้อยขอตัวไปเป็นเพื่อนคุณชายผู้นั้นก่อน"
พูดจบ กลีบดอกไม้โปรยปรายลงมาอีกครั้ง
ชิงช้ากลีบดอกไม้ที่นางนั่งเริ่มลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นานนัก ก็หายไปจากสายตาของทุกคน
เหล่าบุรุษเบื้องล่าง ต่างพากันทุบอกทุบหัว
ส่วนสวี่เย่และหลินอวี่เยียนที่จับตาดูอยู่ เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ก็เบิกตากว้างเช่นกัน
ง่ายดายเพียงนี้เลยหรือ?
ถึงพวกเขาจะมิคาดคิดว่าท่านหญิงซีเอ้อร์จะเลือกจ้าวเหิงเพียงแวบเดียว
นี่คือบุตรแห่งสรวงสวรรค์หรืออย่างไร?
เป็นเช่นนี้ ทั้งสองได้แต่มองจ้าวเหิงเดินขึ้นไปยังห้องเดี่ยวบนชั้นสาม
"ดูเหมือนเขาจะดีใจไม่น้อย?" สวี่เย่ถามขึ้น
เจ้าหนู่นั้นเดินเข้าไปทั้งที่ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า