เรื่องราวทั้งหมดนี้หากเล่าอาจกินเวลานาน แต่แท้จริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วลมหายใจเข้าออกเท่านั้น
เวลานี้ หลังจากที่ตู้หยวนซิวและคนอื่น ๆ ด่าทอซุนก่วงจบลง ก็ไม่สนใจซุนก่วงที่กำลังทุกข์ใจเสียใจอยู่อีกต่อไป
พวกเขาหันไปมองอีกฝั่งด้วยความกระวนกระวาย
เสาหินอันน่าสะพรึงกลัวของหุ่นดินเคลื่อนมาถึงเบื้องหน้าอู่เฉียนในระยะไม่ถึงสามวาแล้ว
เห็นท่าว่าอู่เฉียนจะต้องตายอยู่ในที่แห่งนี้เป็นแน่!
“จบสิ้น!” ในหัวของตู้หยวนซิวและคนอื่น ๆ เหลือเพียงสองคำนี้
ก็คือจบสิ้นจริง ๆ!
พวกเขาพากันหมดหวังสิ้นดี
“จะตายแล้วหรือ?” อู่เฉียนยิ่งกว่าผู้ใด ฝืนยิ้มอันขมขื่น เผชิญหน้ากับการโจมตีครั้งนี้ของหุ่นดิน เขาไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานได้อีกต่อไป
เพราะเพิ่งผ่านการต่อสู้มา เขาบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว
เพียงได้แต่มองดูการโจมตีนี้ร่วงลงมาอย่างช่วยไม่ได้
นิ่งรอความตายมาเยือน
เวลานี้ ไม่ว่าใครก็ตามล้วนคิดว่าอู่เฉียนตายแน่นอน
ศึกครั้งนี้ เกรงว่าหน่วยปราบปีศาจจะต้องพังพินาศ! ทว่าขณะที่กำลังจะถึงคราวคับขันที่สุดนี้เอง
จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าอู่เฉียนอย่างไม่ทันตั้งตัว
จากนั้น เพียงเห็นเขาชักดาบออกมาฟันหนึ่งครั้ง
เสียงเพี้ยะ! แสงดาบวาบวับ ประกายดาบพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ประกายดาบกระหน่ำลงบนเสาหินที่หุ่นดินทุบออกมาอย่างหนักหน่วง
เสาหินนั้นระเบิดแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ ตกลงสู่พื้นเป็นเศษหินเต็มไปหมด
ในยามคับขัน มีคนลงมือช่วยอู่เฉียนไว้ได้ทัน
“หืม?”
การเปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้คาดคิดนี้ ทำให้หุ่นดินหยุดชะงักไปชั่วขณะ
คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเวลานี้ยังจะมีคนขวางการโจมตีของมันได้
“สวี่เย่!”