"เฉียวอิ่ง นี่คือโรงเรียน ไม่ใช่ที่ให้นายหญิงน้อยเอาแต่ใจ"
"เข้ามาขอโทษซวนซวน"
น้ำเสียงของฉือหยู่ปนด้วยความรำคาญและไม่พอใจ
เฉียวอิ่งเดินเข้าไป ซูอวิ๋นอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รีบตามติดไป
ฉือหยู่เห็นเฉียวอิ่งยังพอจะเชื่อฟัง ท่าทีก็ผ่อนคลายลง พอกลิ่นกุหลาบลอยผ่านตัวเขา เขาก็เอ่ยเสียงเบา
"แค่น้ำชานมแก้วเดียว จะแคร์อะไรนักหนา ถ้าชอบ ฉันจะ..."
ใบหน้าสวยงามสะกดสายตาหันมา ฉือหยู่เห็นเส้นผมบาง ๆ ที่ขมับของเฉียวอิ่งร่วงหล่นลงมา ติ่งหูเล็กขาวผ่องน่ารัก
ฉือหยู่ชะงักไป มองเห็นริมฝีปากสีชมพูอ่อนขยับเอ่ยเบา ๆ
"แกเป็นใครมาจากไหนวะ?"
ซูอวิ๋นอวิ๋นกับสมาชิกสภานักเรียนแทบไม่กล้าหายใจ ฉือหยู่มีแววโกรธเกรี้ยวขึ้นมาในดวงตา
"ว่าอะไรนะ?!"
เฉียวอิ่งไม่สนใจเขา เดินไปหาสมาชิกสภานักเรียน พูดน้ำเสียงเรียบเฉย "ตรวจ"
สมาชิกสภานักเรียนตะลึงไปครู่หนึ่ง กดปากกาหดกลับ "โอ้ ๆ ไม่มีปัญหา เข้าไปได้"
ฉือหยู่เดินเข้ามาขวาง ส่งสายตาดุให้สมาชิกสภานักเรียนคนนั้น "ใครบอกว่าเข้าได้?"
สมาชิกสภานักเรียนรีบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ซูอวิ๋นอวิ๋นมองซ้ายมองขวา พูดด้วยความไม่พอใจ "ทำไมเข้าไม่ได้ล่ะ? เราใส่ชุดนักเรียนแล้วก็ติดบัตรชื่อแล้วนี่นา"
ฉือหยู่หันสายตาไปทางเฉียวอิ่ง "เฉียวอิ่ง ฉันยอมตามใจเธอมากพอแล้ว ไม่คิดว่าเธอยังไม่เปลี่ยนนิสัยอีก"
เฉียวอิ่งมองเขาอย่างงุนงง "แกสติแตกไปแล้วหรือไง?"
คนรอบข้างเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
"ก็สิ เขาเป็นอะไรไปเนี่ย?"
"เฮ้ย จริง ๆ โกรธเหรอเนี่ย?"
"สภานักเรียนยังจะมาห้ามปากคนอื่นอีกเหรอ?"
ฉือหยู่โกรธจนแทบระเบิด แต่ถูกพูดโจมตีเสียก่อน จะระเบิดอารมณ์ออกมาจริง ๆ ก็ไม่ได้ จึงได้แต่ข่มใจไว้
"ถ้าไม่อยากขอโทษ ก็เก็บกวาดที่นี่ให้สะอาด ใครใช้ให้เธอไปรังแกเพื่อนร่วมชั้นก่อน!"