"รุ่นพี่คะ รุ่นพี่อยู่แผนกนานาชาติเหมือนกันใช่ไหมคะ ขอไลน์..."
จงซู่ไป๋หันหลังออกจากจุดรับอาหารในจังหวะที่เสียงทักขึ้นกลางคันพอดี
โบว์สีสดใสบนชุดนักเรียนโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก
แม้ใบหน้านั้นจะเข้ากับเครื่องประดับสุดประณีตเพียงใด แต่ดีไซน์ที่ชัดเจนขนาดนั้น ทำให้ใครก็มองออกว่าเป็นของเด็กผู้หญิง
เด็กสาวคนนั้นถูกเพื่อนพาตัวออกไปอย่างเซ็งๆ แต่จงซู่ไป๋ยังคงได้ยินเสียงกระซิบของพวกเธอ
"มีเจ้าของแล้ว มีเจ้าของแล้ว"
"หน้าตาขนาดนี้ฉันกลับไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน? แฟนเขาเก็บไว้มิดชิดจริงๆ"
จงซู่ไป๋กดมุมปากของตัวเองลง
เห็นสาวๆ สองคนชวดโอกาสกลับไป คนอื่นๆ ที่กำลังลังเลก็พากันสลายความตั้งใจไปในที่สุด
แต่สายตาก็ยังอดที่จะตามมองจงซู่ไป๋ไม่หยุด จนกระทั่งเขานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง
"เว้ย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม นั่นเฉียวอิ่งนี่!"
"คนนั้นเป็นแฟนเฉียวอิ่งเหรอ?"
"ใครไปถามหน่อยสิ ถือว่าทำเพื่อฉันก็แล้วกัน"
ไฟแห่งความซุบซิบลุกโชนอยู่ที่ชั้นสองของโรงอาหารริมทะเลสาบ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดด้วย
ต่างแอบส่งสายตาจ้องเขม็งไม่วางตา
เฉียวอิ่งกำลังคุ้ยพริกแห้งในหม้อไฟแห้งรสจัด จงซู่ไป๋ขยับไปนั่งข้างๆ เธอ แล้วแกะตะเกียบไม้ออก
"กินไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันเลือกให้"
เขาคีบอาหารที่ไม่ค่อยติดซอสวางลงบนข้าวของเฉียวอิ่งก่อน จากนั้นก็ดึงทิชชู่แผ่นหนึ่งออกมา แล้วเริ่มแคะพริกออกทีละเม็ด
เฉียวอิ่งกวาดตามองสายตาอยากรู้อยากเห็นรอบตัวอย่างไม่ใส่ใจ เคี้ยวบรอกโคลีไปพลางพูดขึ้นว่า "อีกไม่นานนายจะกลายเป็นคนดังเอาง่ายๆ"