เฉียวอิ่งตั้งใจจะไปส่งจงซู่ไป๋ที่ฝ่ายทะเบียนของแผนกในประเทศด้วยตัวเอง
แต่เพิ่งก้าวเข้าไปในประตูอาคารเรียนของแผนกในประเทศ ก็เห็นกู้โฝวพาสมาชิกชมรมวินัยสองคนเดินลงบันไดมา
เฉียวอิ่งรีบถอยห่างจากจงซู่ไป๋เป็นสิบหมื่นลี้ทันที
จงซู่ไป๋ยืนอยู่ที่เดิม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ครู่ต่อมา กู้โฝวเดินมาอยู่ระหว่างคนทั้งสอง พอเห็นเฉียวอิ่งชัด ๆ ก็มองสำรวจบรรยากาศระหว่างสองคนอย่างระแวง
“แกมาแผนกในประเทศทำไม?”
เฉียวอิ่งเงยหน้าทำเป็นยุ่ง พอได้ยินคำถามของกู้โฝว ก็ชี้มาที่ตัวเอง
“ฉันเหรอ?… เดินหลงทาง”
กู้โฝวหัวเราะเย้ยหยัน หันไปมองจงซู่ไป๋ สังเกตว่าอีกฝ่ายไม่ได้ติดป้ายชื่อ
“แล้วแกล่ะ? เป็นคนนำทาง?”
จงซู่ไป๋เห็นเขาขึ้นมาพูดกับเฉียวอิ่ง น้ำเสียงเหมือนคุ้นเคยกันดี
“พอ ๆ กันแหละ” น้ำเสียงห่างเหิน ท่าทางชวนให้ขบคิด
เฉียวอิ่งส่งสัญญาณให้จงซู่ไป๋ด้วยสายตาอย่างสุดแรง
เธอไม่อยากให้จงซู่ไป๋ถูกจับข้อหาทำผิดวินัยตอนที่ใบสมัครกลับเข้าเรียนยังไม่ผ่าน
แต่จงซู่ไป๋ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสักนิด
กู้โฝวได้กลิ่นท้าทายจากคำพูดของอีกฝ่าย จึงหรี่ตาลง
“แกเป็นแผนกนานาชาติ?”
คนมีชื่อมีนามในแผนกในประเทศ กู้โฝวรู้จักหมด จงซู่ไป๋หน้าตาโดดเด่นขนาดนี้ แต่ตัวเองกลับไม่มีความทรงจำเลย น่าจะไม่ใช่คนของพวกเขา
“ฉัน…”
เฉียวอิ่งรีบพูดแทรก: “ใช่ ๆ แผนกนานาชาติ”
แผนการแกล้งทำไม่รู้จักจงซู่ไป๋ล้มเหลว เฉียวอิ่งเลยคิดจะทำเป็นเลอะเทอะผ่านไป
โชคดีที่กู้โฝวดูเหมือนจะมีธุระ ไม่ได้สอบถามอะไรเพิ่ม