ค่ำแล้วฟ้ามืดลง
หน้าร้านค้าชั้นล่างของหมู่บ้านจัดสรร ไฟสว่างจ้า
พวกเด็ก ๆ ยืนอยู่หน้าร้านค้า ท่ามกลางแสงไฟบนพื้นที่ว่าง พูดคุยหัวเราะกันอย่างคึกคัก
ลมกลางคืนเย็นสบาย โชคดีที่เฉียวอิ่งใส่เสื้อแขนยาว
ผ้าที่ไม่หนานักแนบเนื้อ นุ่มและอบอุ่น สายลมโชยมาปะทะหน้า ทำให้คนง่วงเหงาหาวนอน
เด็กผู้หญิงสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉียวอิ่งแอบมองเธอมาสักพักใหญ่แล้ว
ในที่สุดเสียงพูดคุยก็ค่อย ๆ เบาลง พวกเธอผลักเด็กที่ไว้เปียคนหนึ่งให้เดินเข้าไปหาเฉียวอิ่ง
“พี่สาว”
เด็กหญิงเอ่ยเรียกอย่างเขินอาย ทำให้เฉียวอิ่งหันมาสนใจ
เฉียวอิ่งเงยหน้าจากหน้าจอมือถือ มองไปที่เธอ
“พี่สาว พี่ยุ่งไหมคะ?”
เฉียวอิ่งกวาดตามองตัวเองด้วยความสงสัย: “ไม่ยุ่ง?”
“เย่!”
เด็กหญิงกระโดดกลับไป แล้วดึงเพื่อนอีกสองคนที่เหลือเข้ามา
ใบหน้าของพวกเธอแต่ละคนเต็มไปด้วยความดีใจ ตื่นเต้น เบียดเสียดกันเข้ามาคุยกับเฉียวอิ่ง
“พี่สาว งั้นพี่ช่วยเรายืดยางยืดหน่อยได้ไหมคะ?”
เหมือนกลัวว่าเฉียวอิ่งจะปฏิเสธ หนึ่งในนั้นรีบเสริมทันที
“พี่นั่งเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”
เฉียวอิ่งพยักหน้าอย่างงง ๆ
เด็กหญิงแกะยางยืดที่พันกันยุ่งเหยิงออก ยืดให้เรียบแล้วเอามาวางที่เท้าของเฉียวอิ่ง
เฉียวอิ่งยกเท้าตามอย่างว่าง่าย ยางยืดก็ถูกขึงอยู่บนน่องทั้งสองข้างของเธอ
กำลังสงสัยอยู่ว่าคนที่ยืดยางยืดอีกฝั่งหนึ่งเป็นใคร ก็เห็นเด็กหญิงคนอื่น ๆ เดินไปหาเจ้าสมอยขาวตัวหนึ่งจากมือผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่หน้าร้านข้าง ๆ