เฉียวอิ่งนั่งลงที่ที่นั่งแถวหน้าสุด
ฉีซื่อเดินตามมาติดๆ อย่างรวดเร็ว แล้ววางร่มพับไว้ข้างๆ เฉียวอิ่งอย่างเป็นระเบียบ
"รุ่นพี่ อยากได้น้ำอัดลมหรือน้ำแร่คะ?"
ตู้หยอดเหรียญตั้งอยู่ข้างที่นั่งของเฉียวอิ่งพอดี ฉีซื่อเปิดโทรศัพท์ตัวเองเพื่อสแกนจ่ายเงิน
"อะไรก็ได้"
เฉียวอิ่งมองน้องๆ ที่กำลังวอร์มอัพร่างกายอยู่ก็อดสงสัยไม่ได้
"พวกนายเป็นนักกีฬา ฝึกตอนเที่ยงแบบนี้ ไม่รู้สึกอยากอาเจียนออกมาเหรอ?"
มือที่ฉีซื่อยื่นน้ำให้สะดุดไปครู่หนึ่ง: "คงไม่มีใครหน้าแตกเหมือนรุ่นพี่เฉิงหรอกครับ"
เสียงไม้ค้ำกระทบพื้นดังมาตุบๆ
"อย่ามาใส่ร้ายฉันตรงนี้นะ โอ๊ย! ฉันเคยอาเจียนตอนไหน!"
เฉิงชิงเหย่เดินเข้ามาพร้อมท่าทีขึงขัง ถือขวดน้ำเปล่ามาชนกับน้ำอัดลมของฉีซื่อ
"เฉียวอิ่ง ดื่มของฉันสิ"
"รุ่นพี่ ของเขายังไม่ได้แช่เย็นเลย ไม่อร่อยหรอก" "เธอจะไปรู้อะไร ผู้หญิงดื่มของเย็นไม่ดีนะโว้ย!"
"รุ่นพี่คะ คงไม่ต้องมาสั่งสอนแบบนี้หรอกมั้งคะ"
น้ำสองขวดที่เปิดฝาแล้ว ถูกสะบัดไปมาอย่างแรงตามท่าทางของทั้งคู่
เฉียวอิ่งตาสว่างเพียงแค่ชั่วพริบตา ก็ยกน้อยขึ้นมากดปุ่มเปิดอัตโนมัติฟาดน้ำทั้งสองขวดปลิวออกไป
เฉิงชิงเหย่และฉีซื่อได้ล้างหน้าม้าคนละชุด สายตามองกันแบบอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย
"น้ำหมดแล้ว รุ่นพี่พอใจยัง?"
"แค่น้ำขวดเดียวเองเดี๋ยวฉันซื้อใหม่ให้ก็ได้"
เฉิงชิงเหย่คราวนี้คว้าจอสแกนของตู้หยอดเหรียญไปก่อนฉีซื่อแปะหนึ่ง พอได้ยินเสียง "ตี๊ด——" ก็เปิดรอยยิ้มแห่งชัยชนะไว้ล่วงหน้า
"น้องโอ้..."