เฉียวอิ่งนึกว่าเขาจะขออะไรแปลกประหลาดซะอีก
โชคดีที่คนคนนี้ไม่ได้ไร้ยางอายอย่างที่คิด
"ได้" เฉียวอิ่งตอบรับอย่างง่ายดาย
ฉีซื่อใช้แกนกลางออกแรงเบา ๆ ลุกจากขอบหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน
"ฉันจะรอนะ รุ่นพี่"
เขาก้าวขึ้นไปบนบันไดชั้นถัดไป แล้วหันกลับมายิ้ม
เฉียวอิ่งเงยข้อมือดูเวลาแล้วรีบวิ่งออกไปทันที
ฉีซื่อเดินขึ้นไปถึงชั้นห้า ตามเสียงกระดิ่งเข้าเรียน ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้องเรียน
ชั้นปีหนึ่งของแผนกนานาชาติมีตารางเรียนแน่นเอี้ยด นักเรียนทั้งชั้นปีต้องเรียนร่วมกันทุกวัน
คนกลุ่มเดียวกันมีโอกาสสูงมากที่จะถูกจัดให้อยู่ในห้องเรียนเดียวกัน
ดังนั้นแผนกนานาชาติที่ใช้ระบบเรียนแบบสัญจร นักเรียนจึงคุ้นหน้าคุ้นตากันได้ง่าย
ในห้องเรียน สามแถวหน้าไม่มีคนนั่ง แต่ด้านหลังกลับแน่นไปด้วยคน
ครูชาวต่างชาติกำลังเปิดกระเป๋าหาสไลด์ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นฉีซื่อนั่งลงที่แถวที่สองอย่างสบายอารมณ์
เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้: "attractive schoolboy!"
เสียงเพิ่งจบลง ห้องเรียนก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที
นักเรียนแถวหลังต่างหยิบกระเป๋าแล้วรีบไปนั่งให้เต็มสามแถวหน้า
ใครที่แย่งที่นั่งไม่ได้ก็ทำได้เพียงผิดหวัง แล้วไปนั่งตำแหน่งที่ใกล้สามแถวหน้ามากที่สุด
ครูชาวต่างชาติอุทานว่า amazing!
แล้วก็พูดภาษาอังกฤษแซวฉีซื่ออีกประโยค ทำเอาบรรดานักเรียนหัวเราะกันครึกโครม ก่อนจะเปิดพาวเวอร์พอยต์แล้วเริ่มสอน
เหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งรอบ ๆ ฉีซื่อก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเบา ๆ
"เห้ย ฉี แกเดารึยังว่าที่นั่งข้าง ๆ แกในคาบหน้าโดนขายไปเท่าไหร่"