หลินซวนซวนวันแรกของการทำงาน
เธอได้ยินจากสาวที่ทำงานพิเศษคนก่อนมาว่า ผู้จัดการร้านถึงจะเป็นคนวัยกลางคน แต่ก็เป็นคนที่หัวคิดทันสมัยและเป็นกันเอง
เธอจึงคิดวิธีชวนเพื่อนจากโรงเรียนเก่ามาช่วยเพิ่มบรรยากาศ
เพื่อกระตุ้นยอดขายเครื่องประดับในร้าน
หลินซวนซวนคิดว่า การทำแบบนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้จัดการร้านเห็นว่าเธอหัวไว แต่ยังได้โชว์ภาพลักษณ์คนนิสัยดีให้จงซู่ไป๋เห็นอีกด้วย
บางทีหลังจากนี้ ผู้จัดการร้านอาจจะช่วยเป็นพ่อสื่อแม่สื่อให้ด้วยซ้ำ
เธอจึงพูดออกมาอย่างมั่นใจ
"ผู้จัดการคะ พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนของหนู มาช่วยงานที่ร้านค่ะ"
"ตอนเช้าคุณไม่อยู่ ไม่เห็นว่าที่ร้านครึกครื้นแค่ไหน"
ทุกคนพยักหน้า
สายตาเคลือบแคลงของจางเจี้ยนเฉิงกวาดมองกลุ่มเด็กนักเรียนกลุ่มนั้น
หลินซวนซวน: "ไม่เชื่อก็ถามซู่ไป๋ได้เลย!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่ใจตีคนแบบไม่มีเหตุผล ตอนนี้ร้านต้องมีลูกค้าเยอะแน่นอน"
หลินซวนซวนชี้ไปที่เฉียวอิ่ง เพราะมั่นใจว่าจงซู่ไป๋จะต้องเข้าข้างเธอ
ยังไงก็ปลุกปั้นมาทั้งเช้า จงซู่ไป๋ต้องรู้สึกดีกับเธอแน่นอน
จางเจี้ยนเฉิงมองไปทางจงซู่ไป๋: "จริงเหรอ?"
จงซู่ไป๋เก็บแก้วน้ำเก็บความร้อนขึ้นมาจากพื้น ตรวจดู แล้ววางกลับไปบนชั้นตามเดิม
สีหน้าไร้อารมณ์: "ก็ประมาณนั้น"
หลินซวนซวนสีหน้าดีใจ
จางเจี้ยนเฉิงสีหน้าบึ้งตึงลง ทำหน้าจริงจัง แล้วพูดกับเฉียวอิ่งและเซี่ยหนัว: "แล้วพวกเธอมาทำไม มาก่อเรื่องเหรอ?"
ผู้คนทยอยกันไปยืนข้างหลังจางเจี้ยนเฉิงและหลินซวนซวน รอให้จางเจี้ยนเฉิงเป็นที่พึ่งให้
กู้หยวนพูดด้วยความแค้น: "ต้องแจ้งตำรวจแน่นอน ไม่มีกล้องวงจรปิดก็ยังมีพยานคนอีก"
จงซู่ไป๋นิ้วมือบีบตัวแก้วน้ำเก็บความร้อน ปรับมุม เอาลายการ์ตูนหันออกด้านนอกแล้ววางให้เรียบร้อย
พอได้ยินคำว่า "พยานคน" ก็หันไปมองพวกเขา
เฉียวอิ่งปฏิเสธอย่างไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย: "ไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย"