ขาของเฉิงชิงเหย่พักฟื้นอยู่หนึ่งอาทิตย์ก็หายสนิท
ขับรถสปอร์ตคันสะดุดตาของเขาน่าจะใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็ถึง
เฉียวอิ่งนึกถึงวันที่ไปดูซ้อมที่โรงฝึกเทควันโด
หลินซวนซวนเดิมทีไปเยี่ยมเฉิงชิงเหย่ แต่พอเห็นฉีซื่ออยู่ด้วย
เธอก็เปลี่ยนใจทิ้งแผนพิชิตเฉิงชิงเหย่หันไปสร้างความประทับใจให้ฉีซื่อแทน
เฉียวอิ่งครุ่นคิด ในเมื่อไม่ว่าจะเทียบกับฉือหยู่หรือฉีซื่อ เฉิงชิงเหย่ก็เป็นตัวเลือกที่สองของหลินซวนซวนเสมอ
งั้นต่อให้เจอกับจงซู่ไป๋ เฉิงชิงเหย่ก็คงทำหน้าที่เบี่ยงเบนความสนใจนางเอกได้ไม่มากเท่าไหร่
เธอปลดล็อกมือถือกดรับข้อความที่ค้างไว้หนึ่งอาทิตย์
เพิ่งเชื่อมต่อเข้าหน้าอแชตได้ อีกฝ่ายก็ส่งมาทันที
[ยัยคนเบื่อโลก: พี่สาวคิดถึงฉันได้ไงเนี่ย? คิดว่าพี่สาวไม่เห็นฉันเป็นคนซะแล้ว]
ฉีซื่อพูดประชดประชันแฝงความน้อยใจ
เดิมทีเฉียวอิ่งคิดว่าจะให้ฉีซื่อแนะนำเพื่อนสนิทให้ เพื่อจะได้รู้ว่าใครคือพระเอก
เพราะได้ยินว่าคนหล่อคบแต่คนหล่อ
ผลปรากฏว่าหลังจากดูซ้อมวันนั้น เฉียวอิ่งแทบจะชัวร์ว่าพระเอกคือฉีซื่อ
ยังมีหานเจ๋อโผล่มาอีกคน
เครือข่ายความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของฉีซื่อทำให้เฉียวอิ่งไม่ต้องสืบอะไรอีก
ดังนั้น เพื่อนของฉีซื่อก็ไร้ประโยชน์สำหรับเธอโดยสิ้นเชิง
ในสายตาฉีซื่อ มันเหมือนถูกเฉียวอิ่งเล่นเป็นตัวตลก
[เฉียวเฉียวเธอนี่ตัวแสบ: แชร์ตำแหน่ง]
นิ้วของเฉียวอิ่งขยับอย่างคล่องแคล่วบนหน้าจอ