ตอนกลางคืน จงซู่ไป๋ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์กลางครัวล้างจาน
เฉียวอิ่งหยิบน้ำมะพร้าวออกมาจากตู้เย็นข้างๆ
ถ้วยกระเบื้องสีขาวสองใบที่พิมพ์โลโก้โรงแรมตระกูลเฉียววางอยู่บนเคาน์เตอร์ ผนังถ้วยสะอาดเอี่ยม
เฉียวอิ่งหยิบขึ้นมา เห็นจงซู่ไป๋วาดรูปหัวแมวกับต้นไม้เล็กๆ ไว้ที่ก้นถ้วยด้วยปากกาเมจิก
เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ใครเขาวาดเครื่องหมายไว้ที่ก้นถ้วยกันเล่า?
เฉียวอิ่งเหลือบไปทางเขาคนหนึ่ง
แสงไฟสีเหลืองอุ่นๆ ส่องลงบนตัวหนุ่มน้อย ท่าทางเขาคล่องแคล่วว่องไว
ปลายแขนเสื้อถูกม้วนขึ้นมาถึงปลายแขนอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นข้อมือที่สะอาดและงดงาม
จงซู่ไป๋กำลังยุ่งอยู่ พอเงยหน้าก็มองเห็นแก้วของเฉียวอิ่งค่อยๆ กลายเป็นละอองน้ำจางๆ
"เย็นๆ แบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ?"
เฉียวอิ่งดื่มไปพลางตอบเขาอย่างคลุมเครือว่า "อื้มๆ"
จงซู่ไป๋ถามอีกว่า "ช่วงบ่ายเป็นยังไงบ้าง?"
เขายังจำได้ว่าเฉียวอิ่งกับหานเจ๋อมีนัดกันตอนบ่าย
เฉียวอิ่งถือแก้วเดินไปที่โซฟา
"สุดยอดมาก"
จงซู่ไป๋พูดเสียงเบา "งั้นก็ดี"
เฉียวอิ่งนั่งลง แล้วพลิกตัวไปพิงพนักโซฟา
"แล้วเธอล่ะ วันแรกที่กลับไปเรียนเป็นยังไงบ้าง? ได้อยู่กับเพื่อนร่วมชั้นดีๆ ไหม?"
เสียงน้ำไหลดังเบาๆ หนุ่มน้อยก้มหน้าล้างจานอย่างตั้งใจ แล้ววางผึ่งไว้บนชั้นข้างอ่างล้างจาน
"เธอไม่ได้ดูวิดีโอเหรอ?"
เฉียวอิ่งยิ้มแห้งๆ "ฉันมัวแต่มองหน้าเธออยู่ ไม่ได้ฟังเลยว่าเธอคุยอะไรกัน"
จงซู่ไป๋เม้มริมฝีปากพยายามทำตัวนิ่งๆ แต่ทว่ามุมปากกลับค่อยๆ โค้งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
เฉียวอิ่งบ่นพึมพำ "เธอก็หัวเราะไปเถอะ ยังไงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นคนชอบหน้าตา"