"อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ไม่ได้หรือ..."
"ต่อให้เฉียวอิ่งแค่เล่นกับฉันก็ไม่เป็นไร"
ฉือจิ้งถังถูกคำพูดนี้ทำเอาตะลึงจนอ้าปากค้าง
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีใครบ้างที่ไล่ตามเฉียวจิงเยว่ในแบบเดียวกับที่เขาทำ
ไม่มีขีดจำกัดใด ๆ
เด็กหนุ่มยังคงมีแววตาอ่อนโยน เพียงแต่สายตาจางลงเล็กน้อย มองฉือจิ้งถังอย่างสงบนิ่ง
ดูเหมือนเขาจะเก็บความมุ่งร้ายที่ได้รับทั้งหมดไว้ก้นบึ้งของหัวใจ แล้วยังคงสารภาพความรู้สึกออกมาโดยไม่เหลือเยื่อใย
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ่งพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เฉียวอิ่งรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
ในขณะที่บรรยากาศกำลังจมดิ่งลงสู่ความเงียบงัน สายเรียกข้ามประเทศก็ขัดจังหวะพวกเขาขึ้น
ฉือจิ้งถังรับโทรศัพท์ รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นคนไร้ราคาทันที ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
"พี่สาว พี่ทำงานเสร็จแล้วเหรอ? แล้วทำไมยังไม่นอนอีก? อย่านอนดึกนะ..."
ฉือจิ้งถังเดินไปไกลแล้ว
เฉียวอิ่งเตะรองเท้าของจงซู่ไป๋ใต้โต๊ะ
"นายทำอะไรเนี่ย?"
จงซู่ไป๋เหลือบตามอง แล้ววางเค้กน้ำผึ้งที่หั่นไว้แล้วลงบนจานของเธอ
"ฉันพูดแล้วต้องทำได้"
"ถ้าวันไหนเธอเริ่มเกลียดฉัน ฉันจะไม่รั้งเธอไว้แน่นอน"
นี่คือความภาคภูมิใจสุดท้ายของเด็กหนุ่ม และสิ่งสุดท้ายที่เขาทำเพื่อเธอได้
เฉียวอิ่งอ้าปากอยากจะพูดอะไร แต่ฉือจิ้งถังกลับมาเร็วมาก เธอเลยต้องกลืนคำพูดลงท้องไป
"กินเสร็จยัง? ไปเลยไหม?" ฉือจิ้งถังเร่ง
เฉียวอิ่งบอก "ฉันยังกินไม่เสร็จ นายไปก่อนเถอะ"