เฉียวอิ่งเอาขาเหยียบขอบหน้าต่าง มองไปที่หนุ่มน้อยที่ใส่เสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีดำ
ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดไว้ด้วยคอเสื้อ ดวงตาคมมีประกายแต่ไม่ดุดัน
จงซู่ไป๋เดินมาขวางอยู่ที่หน้าต่าง
เฉียวอิ่งถามอย่างสงสัย: "รู้จักกันเหรอ?"
"ไม่รู้จัก"
"รู้จัก"
เว่ยหยานเดินเลี่ยงจงซู่ไป๋ไปตรง ๆ แล้วพูดกับเฉียวอิ่ง
"เมื่อกี้ฉันอยากแอดวีแชทเขา แต่เขาบอกว่าแฟนไม่ให้แอดคนอื่นนอกวง"
เฉียวอิ่งขำ: "คุณเป็นใคร?"
จงซู่ไป๋มือที่ห้อยข้างตัวกำแน่นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
หนุ่มชุดดำได้ยินก็ตอบ: "เว่ยหยาน"
เฉียวอิ่งขยิบตา: "คุณคือคนที่ได้ที่สามคนนั้นเหรอ?"
เว่ยหยานพยักหน้า
จงซู่ไป๋ไอเสียงเบา ๆ: "ไข่มุกหล่นแล้ว"
กลีบดอกไม้สดชุบน้ำเย็นเริ่มมีไอน้ำบาง ๆ เกาะ ไข่มุกที่ประดับไว้ติดไม่แน่น ขยับนิดเดียวก็หล่นลงไปในรถ
เฉียวอิ่งเก็บไข่มุกที่กลิ้งมาบนกระโปรงขึ้นมา แล้วยื่นให้จงซู่ไป๋
จงซู่ไป๋รับมา ปมที่นิ้วที่แข็งกร้าวของเขาเสียดผ่านฝ่ามือเฉียวอิ่งโดยไม่ตั้งใจ
ผิวที่บอบบางถูกของแข็งขรุขระครูดผ่าน ความคันจาง ๆ ก็หายไปในไม่ช้า
เฉียวอิ่งมองจงซู่ไป๋แวบหนึ่ง หนุ่มน้อยเก็บไข่มุกใส่กระเป๋าเสื้อ
"อย่าเพิ่งจีบกันได้ไหม" เว่ยหยานยืนอยู่ข้าง ๆ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
"..."
เฉียวอิ่งกระแอมหนึ่งที: "แล้วเธอคิดว่า... ที่เธอห่างจากฉือหยู่สองคะแนน มันต่างกันตรงไหน?"