สภาพของเสวี่ยหยันไม่ไหวอยู่แล้ว พอกินสกิลใหญ่เข้าไปก็ไปชิลที่อื่นเลย
เขาปลุกใจคนที่เหลือ: "ถ่วงไว้! เลนทหารจะมาถึงแล้ว!"
เซี่ยหนัวปลดสถานะควบคุมได้เป็นคนแรก คิดจะตีสวน แต่จงซู่ไป๋เร็วกว่าเธอ สกิลโจมตีหนึ่งทีส่งกลับบ้าน
เซี่ยหนัวปาโทรศัพท์ กอดอก ทำเอาเซี่ยจื้อขำ
กู้โฝวลุ้นจนมือเปียกเหงื่อ ลากวิวไปฝั่งซูอวิ๋นอวิ๋น
ซูอวิ๋นอวิ๋นเอาตัวรอดเป็นหลัก พอเห็นเพื่อนร่วมทีมโดนฆ่าก็คิดจะวิ่งหนีออกจากรัศมีโจมตีทันที
จงซู่ไป๋สะบัดพับพาออกไปหนึ่งดอก
......
กู้โฝวไปเข้าห้องน้ำ
เฉิงชิงเหย่ตะโกนสุดเสียงในไมค์: "เก่งชะมัด! เก่งชะมัด! ให้ตายเถอะ จอมเวทนี่ใครวะ! ตั้งแต่วันนี้ไปแกคือพี่ชายฉัน!"
เสียงฉีซื่อเย็นชาทุ้มต่ำ: "อย่าฆ่าซัพพอร์ตฝั่งตรงข้าม"
เฉียวอิ่งเพราะมีหานเจ๋อแปลงร่างเป็นโล่ห้อยอยู่บนหัวคอยปกป้อง ตัวเธอเองก็เลือดน้อย ตอนนี้สภาพยังดีอยู่ เพราะมีหานเจ๋อแปลงร่างเป็นโล่ห้อยอยู่บนหัวคอยปกป้อง ตัวเธอเองก็เลือดน้อย ตอนนี้สภาพยังดีอยู่
แค่หานเจ๋อโดนสกิลใหญ่ของจงซู่ไป๋เก็บไปแล้ว
ตอนที่เธอคิดว่าตัวเองซึ่งเป็นมือปืนคนเดียวที่มีพลังตีโต้คงต้องเป็นรายต่อไป จงซู่ไป๋กลับเฉียดผ่านเธอไป
ที่สัมผัสเป็นแค่โมเดลฮีโร่ แต่เฉียวอิ่งกลับรู้สึกไหล่ตัวเองชาไปหมด ขนลุกซู่
เสียงกรี๊ดของหานเจ๋อดังมาจากไมค์: "โอ๊ยยยย พี่สะใภ้! ผมเป็นแค่ซัพพอร์ตที่ตีอะไรไม่ได้เลยนะ ทำไมใจร้ายแบบนี้!"