เทวทูตนักลงทุนเฉียวอิ่ง ตอนเที่ยงยังไม่ทันได้กินข้าว พาสตรีผู้ประกอบการสองคนตรงดิ่งไปที่ฝ่ายกฎหมายของตึกตระกูลเฉียว
หลายคนนั่งอยู่ในห้องประชุมใหญ่ รอฝ่ายกฎหมายร่างสัญญามูลค่าห้าร้อยล้านสองฉบับเสร็จ เฉียวอิ่งไม่พูดพล่ามทำอะไร เซ็นเลย
จงซู่ไป๋รออยู่ที่ชั้นหนึ่งของบริษัท พนักงานต้อนรับได้รับคำสั่งจากเฉียวอิ่ง นำขนมกับผลไม้มากองให้จงซู่ไป๋
เขากินไปสองคำแบบพอเป็นพิธี พนักงานต้อนรับถึงจะรู้สึกว่าทำตามที่ได้รับมอบหมายแล้ว วางใจได้
เฉียวอิ่งไม่ให้จงซู่ไป๋รอนาน รีบวิ่งออกมาจากประตูอัตโนมัติในไม่ช้า สตรีผู้ประกอบการสองคนที่ตามหลังมาอยากจะกล่าวลากับเฉียวอิ่ง
ผลปรากฏว่าเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่งแนบชิดกัน ก็รู้จักกาลเทศะพากันจากไป
“หิวแล้วสิ? ไปเถอะ ฉันเลี้ยงข้าวใหญ่เลย”
เฉียวอิ่งเอาคุกกี้ใส่กลับกล่อง ปัดเศษเนยที่ติดบนมือจงซู่ไป๋ทิ้ง
“กินอะไรดี?” จงซู่ไป๋ไม่ถามเรื่องของเฉียวอิ่ง ลุกขึ้นตามอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เธอหยิบทิชชู่เปียกจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองมาเช็ดมือให้
สองคนเดินออกไปข้างนอก เฉียวอิ่งเริ่มนึกว่าจงซู่ไป๋ชอบกินอะไร
น่าเสียดาย ในความทรงจำ ไม่มีอาหารเฉพาะเจาะจงเลย
“ฉันถามอะไรเธอหน่อย…เธออย่าคิดว่าฉันไร้หัวใจได้ไหม?” เฉียวอิ่งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
จงซู่ไป๋ทำกับข้าวให้เธอกินทุกวัน รู้มานานแล้วว่าเธอชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร