เฉียวอิ่งชิมเมนูเด็ดของร้านหม้อไฟไปทุกอย่าง แต่ละจานไม่อร่อยจนผิดหวังเลยแม้แต่จานเดียว
เธอเห็นจงซู่ไป๋ลวกเนื้อวัวได้อย่างคล่องแคล่ว ก็อดสงสัยไม่ได้
"เธอเลือกกินหม้อไฟเพราะคุ้นเคยกับร้านนี้หรือเปล่า?"
ยังไงซะจงซู่ไป๋ก็เคยทำงานแบรนด์แฟรนไชส์นี้มาก่อน และก็รู้รสชาติปากของเธอดี
จงซู่ไป๋ได้ยินเธอถามแบบนั้น ก็ชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดยังไง
เขาชอบหม้อไฟจริง ๆ แต่อาจจะไม่ใช่ชอบกิน แต่คิดว่าหม้อไฟเป็นอาหารที่สะดวกมาก
ถึงแม้จะลวกๆ แบบมั่ว ๆ แต่บางทีตอนที่ทำงานไม่ทัน เขาก็ต้มหม้อเดียวกินแทนข้าวได้
ดังนั้นพอได้ยินว่าเฉียวอิ่งเลี้ยง เขาก็ไม่อยากให้เฉียวอิ่งคิดว่าเขาลำบาก ก็เลยเลือกหม้อไฟโดยไม่ทันคิด
อีกอย่างเขาก็เคยทำงานที่นี่มาก่อน ไม่ต้องให้เฉียวอิ่งเหนื่อยหาไกด์ด้วยตัวเอง
อยู่ดี ๆ ชายหนุ่มก็เงียบไป เฉียวอิ่งวางตะเกียบลงแล้วมองเขา: "เป็นอะไรไป?"
เธอไม่คิดว่าคำถามนี้จะตอบยากขนาดนั้นสำหรับจงซู่ไป๋
จงซู่ไป๋: "ฉัน..."
เฉียวอิ่งถามว่าเขาชอบกินอะไร ถ้าตอบไปก็เท่ากับว่าโกหกเฉียวอิ่ง
เขาอ้าปากจะพูดแต่ก็หุบปากลง
เฉียวอิ่งยิ้มออกมาทันใด: "ฉันรู้แล้ว"
จงซู่ไป๋ตื่นเต้นไปชั่วขณะ: "ฉันยังไม่ได้ตอบเลย..."
เฉียวอิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วคีบข้าวโพดทอดชิ้นสุดท้าย: "ท่าทางของเธอหักหลังเธอแล้ว"
จงซู่ไป๋วางเนื้อที่ลวกสุกแล้วชิ้นหนึ่งลงในชามของเธอ แล้วค่อย ๆ สังเกตสีหน้าของเธอ: "เธอจะโกรธฉันไหม?"
เฉียวอิ่งงง: "ทำไมฉันต้องโกรธเธอด้วย?"