"ความเข้าใจผิด? แล้วที่เจ้ายิงข้าเมื่อครู่จะว่าอย่างไร? บัดนี้ต้นขาข้ายังเลือดไหลไม่หยุด แล้วเจ้าจะมาว่าความเข้าใจผิดได้อย่างไร?!"
นกปีศาจตนนั้นบินโผนลงมาจากฟ้า ปรากฏศีรษะเป็นรูปคนที่ดูหล่อเหลาพอใช้ได้ สายตาจดจ้องมองม่อฝานด้วยความโกรธแค้น
"พี่นกผู้นี้ช่างงดงามยิ่งนัก คงเป็นปีศาจที่หล่อเหลาที่สุดในภูเขาดำลมกระมัง?"
ม่อฝานอ้าปากก็ร่ายคำเยินยอเป็นชุด ตรงเข้าทำเอานกปีศาจผู้นั้นถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นลูบแก้มตนเอง พลางถามอย่างไม่แน่ใจนัก "เจ้าว่าข้าหล่อเหลางดงามจริงหรือ?"
"จริงยิ่งกว่าทองคำแท้เสียอีก!" ม่อฝานพยักหน้าตอบโดยไม่ลังเล
"เจ้าไอ้คางคกนี่แม้หน้าตาจะอัปลักษณ์ แต่สายตากลับไม่เลวทีเดียว ในกองของเราข้านับเป็นปีศาจที่งดงามที่สุดจริงๆ!"
นกปีศาจไม่เกรงใจ พูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ ทว่าพลันก็นึกขึ้นได้แล้วก็แค้นใจ "แต่ใบหน้าอันงดงามของข้า เกือบถูกเจ้าตัวประหลาดนี่ทำลายเสียแล้ว!"
"เอ่อ... พี่นก ข้ายิงที่ขาท่านไม่ใช่หรือ จะไปเกี่ยวกับใบหน้าได้อย่างไร?" ม่อฝานรู้สึกงุนงง
"ก็บอกแล้วไงว่าเกือบ! ข้าเป็นหน้าตาของกองเรา เจ้ายิงข้าก็เท่ากับทุบป้ายหน้าร้านของกองเรา เรื่องนี้จะจบง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!"
มองดูนกปีศาจที่ยังคงเดือดดาลไม่ลดละ ม่อฝานจนปัญญา คิดในใจว่านี่มันขากับหน้ามันคนละเรื่องกันเลยไม่ใช่หรือ ไอ้นกโง่เอ๊ย
"พี่นก พวกเราล้วนเป็นปีศาจที่มีอารยะธรรม ต้องรู้จักใช้เหตุผล ข้าถามท่านหน่อย ตอนที่ข้าเห็นท่านครั้งแรก ท่านได้แปลงศีรษะเป็นคนแล้วหรือไม่?" ม่อฝานเอ่ยถาม
"ยังไม่ทัน" นกปีศาจตอบออกไปตามความเคยชิน
"ฮ่า นี่แหละที่ถูกแล้ว ทุกท่านช่วยตัดสินให้หน่อยเถิด ตอนนั้นพี่นกยังมิได้แปลงศีรษะเป็นคน ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านคือปีศาจร่วมเผ่าพันธุ์? หากข้ารู้ว่าท่านคือปีศาจร่วมเผ่าพันธุ์ ข้าจะยิงท่านทำไมเล่า?"